องอย่างสนอกสนใจบรรยากาศในงานเลี้ยงเป็นไปอย่างอึดอัด หลินเมิ้งหยาดื่มเหล้าไปสองแก้ว ก่อนจะอ้างว่ามึนเมาจึงขอตัวไปพักผ่อนสาวใช้ของหลินเมิ้งหยารู้ตื้นลึกหนาบางเป็นอย่างดีดังนั้นจึงไม่มีใครตื่นตกใจเพียงเดินออกจากประตูตำหนักฉุนเอิน หลินเมิ้งหยาเลิกแสดงท่าเดินโซซัดโซเซก่อนจะรีบเดินไปที่ด้านขวาของตำหนักฉุนเอินเรือนที่เดินไปถึงไม่ใหญ่แต่กลับสะอาดสะอ้านด้านในมีเก้าอี้วางเรียงเอาไว้นับว่าเป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับพักผ่อนชั่วคราว“นายหญิง เหตุใดคุณหนูหวังจึงนัดท่านมาพบหรือเจ้าคะ?”ป๋ายซูมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นเขตตำหนักของฮองเฮาอีกทั้งเย่กับชิงหูยังมิอาจล่วงล้ำเข้ามาที่นี่ได้ง่ายๆแม้จะคุยกับคุณหนูหวังไว้อย่างดีแล้วแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกไม่วางใจ“บางทีอาจจะคุยเรื่องที่พ่อของนางกำลังสร้างความลำบากให้กับท่านอ๋องกระมัง เมื่อคืนนางได้เห็นสภาพของฮูหยินหวังแล้ว ท่าทางตื่นตระหนกยิ่งนัก ฉะนั้นนางอาจจะยังไม่เข้าใจแผนการของพวกเราก็เป็นได้”หลินเมิ้งหยากลับมิได้ใส่ใจ ในเมื่อคุณหนูหวังนัดนางออกมา เช่นนั้นนางจะต้องได้ข่าวใหม่อย่างแน่นอนผลปรากฏว่าไม่นานก็มีคนเดินถือโคมไฟเข้ามาประตูเรือนถูกเปิดออกหญิงสาวในชุดสีแดงทับทิมก้าวเข้ามา“ขออภัยที่ทำให้พระชายาต้องรอนานเพคะ”หน้าตางดงามดั่งเช่นฮูหยินหวังเพียงแค่ต่างช่วงอายุเท่านั้น“ไม่เป็นไร แต่เจ้านัดข้าออกมาทำไมอย่างนั้นหรือ?”สีหน้าของคุณหนูหวั
