มฝืดฝืนหลินเมิ้งหยารู้สึกว่านั่นเป็นเพียงการแสดง นางถวายคำนับก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปเพียงลำพังโดยไม่สนใจซ่างกวนฮุ่ย“ไปเถิด แม้หยาเอ๋อร์จะเจ้าอารมณ์ไปสักหน่อย แต่นางเป็นเด็กดี คุณหนูซ่างกวนอย่าโกรธนางเลย”ซ่างกวนฮุ่ยยิ้มเอียงอายนางหมุนตัวก่อนจะตามหลินเมิ้งหยาไป“พี่เต๋อเฟย หนี้ของพวกเราควรแก่เวลาที่ต้องชำระแล้วใช่หรือไม่”ดวงตาของหลิงหนานเผยรอยยิ้มมีเลศนัย“ได้”หยักยิ้มแปลกประหลาดทั้งสองเดินออกไปทางด้านหลังสวน มิรู้ว่ากำลังพูดเรื่องอะไรหลินเมิ้งหยาแม้จะเดินนำหน้า แต่นางก็ลอบสังเกตคนที่เดินตามมาเบื้องหลังซ่างกวนฮุ่ยดูเหมือนมิมีพิษสงร้ายอันใดหลินเมิ้งหยากลอกตา ก่อนจะหยุดอยู่ที่สวนดอกไม้ริมสระน้ำ“ได้ยินมาว่าพระชายาอวี้เป็นคนฉลาด วันนี้พอได้เห็นแล้วก็รู้สึกว่ามิใช่คนธรรมดา”ตอนนี้ไร้ซึ่งพระสนมเต๋อเฟยหรือชายาหลิงหนานดังนั้นซ่างกวนฮุ่ยจึงเผยธาตุแท้ออกมาท่าทางอ่อนหวานของนางลดหายไปเล็กน้อย ท่าทางเช่นนั้นมีเพียงหญิงสาวฉลาดเฉลียวเท่านั้นที่จะมี หลินเมิ้งหยาจึงอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้นนางบอกแล้วไงว่าบนโลกใบนี้ไม่มีทางมีคนจิตใจดีดุจนางฟ้าหรอก“จนถึงทุกวันนี้ข้ายังเก็บหน้ากากที่พระชายาทำขึ้นในงานชมดอกเก๊กฮวยเอาไว้ พระชายาคงไม่ลืมข้าใช่หรือไม่?”เมื่อได้ยินนางพูดถึงงานเลี้ยงชมดอกเก๊กฮวย หลินเมิ้งหยาพลันนึกถึงหญิงสาวสวมหน้ากากในวันนั้นขึ้นมาได้มองดูรูปร่างของซ่างกวนฮุ่ย หรือคนที่ส่งเสียงออกมาในวันนั้นจะเป
