เท่าตัวหมู่โฮ่วเกลียดคนที่มักทำผิดพลาดที่สุด โดยเฉพาะกับลูกชายของตนเอง“หากเด็กสกุลเจียงไร้ประโยชน์แล้ว เจ้าหาโอกาสกำจัดนางไปเสีย แม้หมิงเยว่จะฉลาดไม่มาก แต่นางก็เป็นคนของซีฟาน ต่อจากนี้ไปเจ้าสามารถใช้ประโยชน์จากนางได้ แต่อย่าเผลอปล่อยให้นางหันกลับมาใช้ประโยชน์จากเจ้า เข้าใจหรือไม่?”นางเพ่งพิศลูกชาย สุดท้ายแววตาก็ยังคงเปล่งประกายความวาดหวังหากเป็นคนอื่นนางคงกำจัดทิ้งไปแล้วน่าเสียดาย หากเป็นองค์ชายคนอื่นได้อยู่ในตำแหน่งของไท่จื่อ นางคงไม่อาจใช้งานพวกเขาได้เช่นเดียวกับลูกชายของตนเอง“แผนการของพวกเจ้าไม่มีทางสำเร็จ หากใช้กับชาวบ้านธรรมดาก็อาจจะสัมฤทธิ์ผล แต่หากเจ้าคิดจะต่อกรกับจวนอวี้ เจ้าจะใช้เพียงกลอุบายตื้นๆ แต่เพียงเท่านี้ไม่ได้”ฮองเฮาเห็นกลอุบายในวังหลวงมามากมายนับตั้งแต่ตอนที่ไท่จื่อกับหมิงเยว่คะยั้นคะยอให้นางไปที่งานเลี้ยงนางก็เดาเอาไว้แล้วว่าไท่จื่อกับหมิงเยว่กำลังจะลงมือทำอะไรบางอย่างแต่คาดไม่ถึงเลยว่าแม้ตนเองจะอบรมสั่งสอนลูกชายคนนี้มานานตลอดหลายปี แต่เขากลับเติบโตขึ้นมาเป็นคนไร้ประโยชน์
นางยิ้มและไม่พูดเรื่องนี้อีก
“จริงสินายหญิง ฮูหยินหวังยังนอนนิ่งอยู่ในห้องนั้น นาง…นางยังมีโอกาสรอดชีวิตอยู่หรือเจ้าคะ?”เมื่อพูดถึงฮูหยินหวัง สีหน้าของป๋ายซ่าวกับป๋ายซูพลันเปลี่ยนไปมีเพียงป๋ายจื่อที่ยังกินอาหารโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว“ไม่รู้ซิ แต่คงจะปล่อยให้นางอยู่ที่นั่นไม่ได้ ข้าจะลองหาวิธีและล
