“เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้กับฮูหยินของเขา เกรงว่าเขาคงเกลียดพวกเราไปแล้ว”จนกระทั่งตอนนี้ หลินเมิ้งหยาก็ยังไม่อาจมั่นใจได้ว่าจะรักษาชีวิตของฮูหยินหวังได้หรือไม่บาดแผลจะติดเชื้อหรือไม่? การผ่าตัดของนางสำเร็จหรือเปล่า? ฮูหยินหวังจะทนไหวหรือไม่?นางมิอาจล่วงรู้สิ่งเหล่านี้ได้“หวังฮั่นหลินกับฮูหยินหวังรักกันมาก ตลอดหลายปีที่ผ่านมาหวังฮั่นหลินมิเคยมีอนุภรรยา เขาค่อนข้างให้เกียรติฮูหยินหวังมาก”ในเมืองหลวง หลงเทียนอวี้คอยจับตามองการเคลื่อนไหวของพวกขุนนางแนวหน้าอยู่เสมอดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะรู้เรื่องเหล่านี้หากหวังฮั่นหลินกับฮูหยินหวังมีความรู้สึกดีต่อกันอย่างลึกซึ้ง อย่างน้อยหากหลงเทียนอวี้ตามตัวเขามาที่ห้องอ่านหนังสือ เขาควรจะร้องโวยวายและขอพบภรรยาของตนเองมิใช่หรือ?“เขาเป็นคนเช่นไร? ขัดแย้งกับพระองค์หรือไม่?”หลงเทียนอวี้ครุ่นคิด“ไม่หรอก เขาเพียงแต่ร้องไห้ออกมา อีกทั้งยังบอกอีกว่าเขาอยากอยู่ในห้องอ่านหนังสือเพียงคนเดียว ไม่อยากพูดกับใคร”หลินเมิ้งหยาที่เป็นคนมีสัญชาตญาณว่องไวรู้สึกได้ถึงความผิดปกติตอนที่แม่ของนางจากไป ได้ยินว่าท่านพ่อกระอักออกมาเป็นเลือด อีกทั้งยังตกอยู่ในอาการโศกเศร้านานกว่าครึ่งปีตอนที่ได้เห็นศพของท่านแม่เขาเจ็บปวดเจียนตายอาจจะไม่ใช่ผู้ชายทุกคนที่เป็นเช่นนี้แต่หวังฮั่นหลินน่าสงสัยเหลือเกิน“ท่านอ๋อง หม่อมฉันคิดว่าพระองค์ควรกลับไปที่ห้องอ่านหนังสือแล้วดูด้วยตนเองเพค
