ยนอวี้เพียงเอ่ยเรื่องนี้ออกมาลอยๆ เท่านั้น เหตุเพราะเขากลัวพระสนมเต๋อเฟยจะเสียใจจึงได้เอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาแต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะผินหน้าไปอีกทาง หลับตาลงก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“หม่อมฉันเหนื่อยแล้ว อยากนอนพักผ่อน ท่านอ๋องกลับไปเถิดเพคะ”เหนื่อย? หลงเทียนอวี้มองดูหลินเมิ้งหยาพลันเกิดความคิดบางอย่างในใจ ก่อนจะเดินเข้าไปในโรงครัวเพื่อทำอะไรบางอย่างมาบำรุงร่างกายของหลินเมิ้งหยาด้านหลังเมื่อสิ้นเสียงปิดประตูดวงตาที่ปิดสนิทพลันลืมขึ้นหยักยิ้มขมขื่นพลางส่ายหน้า เหตุใดนางจึงต้องทุกข์ใจด้วยเล่า?ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าตนเองกับหลงเทียนอวี้มีประโยชน์ร่วมกันเท่านั้น แต่เพราะเหตุใดนางจึงไม่อาจหักห้ามหัวใจของตนเองได้?ขณะที่กำลังรู้สึกหดหู่ จู่ๆ ชามโจ๊กที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าโดยมิทันตั้งตัวเมื่อมองตามโจ๊กสีขาวนวลถ้วยนั้นก็เห็นเป็นชิงหูที่ถือถ้วยโจ๊กอยู่ส่งยิ้มหล่อเหลาขณะมองมาทางนาง“ทำไมถึงเอาโจ๊กมาให้ข้ากินเล่า ข้าไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันแล้ว ของแบบนี้มิอาจคลายความหิวของข้าได้หรอก”แม้จะบ่นอุบอิบ ทว่านางก็ยื่นมือไปรับถ้วยโจ๊กมาโจ๊กถ้วยนี้ดูออกจะธรรมดา แต่กลับเปี่ยมไปด้วยคุณค่าทางโภชนาการหน่อไม้หั่นเต๋า ข้าวโพดชิ้นเล็ก เห็ดหอมที่ถูกหั่นเป็นแว่น วัตถุดิบทั้งสามอย่างทำให้รสชาติของโจ๊กหอมหวานละมุนลิ้นกินเข้าไปไม่กี่คำก็กินหมด นางมองชิงหูด้วยแววตาน่าสงสารเพื่อสื่อให้เขาเห็นว่านางยังไม่
