อิ่ม“เจ้า…ยังกินต่อได้อีกหรือ?”ชิงหูลองถามหยั่งเชิงก่อนจะได้รับคำตอบที่ชัดเจนจากหลินเมิ้งหยาดวงตาเปล่งประกายด้วยความพิศวง มือยื่นไปรับถ้วยจากนาง ก่อนจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์“บางทีข้าคงคิดมากเกินไป ข้าหลงนึกว่าเจ้าจะกินอะไรไม่ลงหลังจากต้องเจอเรื่องมากมายเหล่านั้น”ฉะนั้นเขาจึงเลือกวัตถุดิบสามอย่างนี้เพราะคิดว่าหากใส่เนื้อเข้าไป หลินเมิ้งหยาอาจจะนึกถึงเลือดและเนื้อจากเหตุการณ์เมื่อครู่“ไม่เป็นไรหรอก ข้าอยากกินของอร่อยๆ เจ้าทำให้ข้าหน่อยได้หรือไม่?”ล้อเล่นหรือไร นางเป็นนักเรียนแพทย์มานานถึงห้าปี นางไม่มีทางกลัวอวัยวะภายในเหล่านั้นหรอกตอนที่เริ่มเรียนครั้งแรกอย่าว่าแต่การผ่าศพเลย ขนาดเอากบมาผ่าดูอวัยวะ นักเรียนแพทย์หญิงจำนวนไม่น้อยอ้วกแตกอ้วกแตนแน่นอนว่าหลินเมิ้งหยาเพียงแค่หน้าซีดและกินอาหารมังสวิรัติไปหนึ่งปีเต็มแต่เมื่อเข้าสู่ปีที่สองนักเรียนทุกคนก็เริ่มชินชาต่อมาทุกครั้งที่เลิกเรียน ทุกคนเริ่มที่จะพูดคุยเรื่องอวัยวะภายในขณะกินหมูตุ๋นน้ำแดงได้โดยไม่รู้สึกสะอิดสะเอียนเหตุเพราะแบบนี้นักเรียนแพทย์จึงถูกเรียกว่านักเรียนปีศาจดังนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นกับฮูหยินหวังจึงเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น“เฮ้อ ข้านับถือเจ้าจริงๆ เจ้าเด็กน้อยเอ๋ย ตกลงเจ้าเป็นผู้หญิงจริงๆ หรือ?”ชิงหูรู้สึกหมดคำจะกล่าว ยกมือกุมขมับพลางถอนหายใจหลังจากที่เขาฆ่าคนครั้งแรก เหตุเพราะได้เห็นเลือดที่พวยพุ่งออกมาเป็นจำนวนมากดังนั้นเข
