นางกำนัลที่อยู่ข้างกายฮองเฮารีบชี้ไปที่ตราประทับส่วนตัวข้างธนบัตรทว่าป๋ายซ่าวกลับยกยิ้มก่อนจะหยิบธนบัตรออกมาหนึ่งใบ“ทุกคนได้โปรดดูนี่ ธนบัตรในมือข้าต่างหากที่เป็นธนบัตรในจวนอวี้ของจริง อีกอย่างธนบัตรของพระชายาทุกใบล้วนประทับตราส่วนพระองค์เอาไว้ทั้งสิ้น”ป๋ายซ่าวนำธนบัตรทั้งสองใบไปถวายให้ฮองเฮา แม้ธนบัตรทั้งสองจะเหมือนกันแต่ด้านล่างของธนบัตรมีตราประทับของจวนอวี้หนึ่งอันและมีตราประทับที่แตกต่างไปอีกหนึ่งอัน นอกจากนี้ยังมีตราประทับลายโค้งเว้าที่มิมีใครดูออกว่ามันคืออะไร“แค่นี้จะเป็นหลักฐานอะไรได้ ถึงอย่างไร พระชายาดูแลทั้งจวนอวี้ เงินทองมีมากมาย หากคิดจะซื้อใจคน พระองค์คงไม่นำธนบัตรที่จะทำให้คนสงสัยตนเองให้ผู้อื่นหรอก”ทันทีที่สิ้นเสียง นางจ้องหลินเมิ้งหยาอย่างเอาเป็นเอาตาย“ไม่เพคะ องค์หญิงเข้าพระทัยผิดแล้ว เงินทั้งหมดจวนล้วนถูกบันทึกเอาไว้ ซึ่งปกติแล้วคนธรรมดาไม่มีทางมีธนบัตรเช่นนี้ แม้ว่าจะสามารถนำไปขึ้นเงินได้ที่เฉียนจวง แต่ธนบัตรเหล่านี้หาใช้สิ่งที่เฉียนจวงจะทำออกมาได้ ธนบัตรเหล่านี้เหมือนกับเงินที่ถูกประทับตราของขุนนาง หากองค์หญิงสงสัย สามารถสอบถามเรื่องนี้กับขุนนางฝ่ายในได้”หลินเมิ้งหยาดูแลจวนอวี้ แต่ป๋ายซ่าวดูแลเงินของหลินเมิ้งหยาดังนั้นป๋ายซ่าวจึงรู้กระบวนการทั้งหมดเป็นอย่างดีอาจพูดได้ว่าคนที่คิดจะทำลายนายหญิงช่างโง่เหลือเกินไม่เพียงแค่ใช้เงินของจวน แต่ยังสร้างเรื่องราวใหญ่โตเช่
