ใดมือที่เปื้อนชาดของนางจึงไม่อาจทำให้น้ำเปลี่ยนสี?“ฮองเฮา เรื่องนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนแล้วว่า แม้สาวใช้ผู้นี้จะมีธนบัตรของจวนอวี้ ทว่าในมือของนางกลับมิได้ปนเปื้อนไปด้วยชาด อันที่จริง นางคงขโมยธนบัตรใบนี้ จากนั้นจึงใส่ร้ายเจ้าบ้านแห่งจวนอวี้ นางสมควรตายเพคะ”พระสนมเต๋อเฟยเอ่ยออกมา ตอนนี้เห็นได้อย่างชัดเจนแล้วว่าหลินเมิ้งหยากำลังถูกใส่ร้ายคำพูดของนางทำให้ซิ่งเอ๋อร์ลนลาน“ไม่ ไม่ ข้าแตะต้องชาดจริงๆ อีกทั้งผ้ายันต์นี้ข้ายังขอมาจากชิงอวี้กวน ด้านใน…ด้านในมีเขี้ยวสีดำของสัตว์อายุสามปี ข้าเป็นผู้ซื้อมันมาเอง ก่อนจะห่อเอาไว้เพื่อหาโอกาสโยนทิ้งไว้ในจวน”ซิ่งเอ๋อร์เสียสติอย่างสมบูรณ์แบบ นางไม่อยากคิดเลยว่าหากตนเองทำพลาด คนในครอบครัวของนางจะถูกทำลายลงเช่นไรคุณหนูรองเป็นคนเด็ดขาดอีกทั้งยังใจดำอำมหิตนางเหลือบมองทางเจียงหรูฉินอีกครั้ง ก่อนจะพบว่าดวงตาคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายเมื่อเห็นดังนั้นจึงหยักยิ้มขมขื่น มือที่สั่นเทิ้มล้วงเข้าไปหยิบมีดออกมา“ชายาอวี้ เจ้าทำร้ายข้า ต่อให้ข้าตายกลายเป็นผีก็ไม่มีวันปล่อยเจ้าไป”ชั่วขณะที่นางหันปลายมีดคมกริบเข้าหาหน้าอกของตนนั้น คาดไม่ถึงเลยว่ามือหนาข้างหนึ่งจะเข้ามาคว้าแขนของนางเอาไว้แน่น“คิดจะฆ่าตัวตาย? ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก”จูอ้ายจือที่นิ่งเงียบตลอดเวลาเป็นผู้ที่เข้าไปคว้าแขนของซิ่งเอ๋อร์เอาไว้ท่ามกลางแสงสลัว เขาใช้ผ้าผืนหนึ่งยัดเข้าไปในปากของซิ่งเอ๋อร
