ิเต็มที“อืม อนุญาต”ฮองเฮาพยักหน้า ซิ่งเอ๋อร์จึงรีบลุกขึ้น ก่อนจะจุ่มมือลงน้ำหนึ่งวินาที สองวินาที…นานแล้ว แต่น้ำกลับยังไม่เปลี่ยนสีใบหน้าซิ่งเอ๋อร์ขาวซีด เป็นไปได้อย่างไร…มือของนางสัมผัสกับชาดนี่นา!“น้ำของเจ้ามีปัญหา”ซิ่งเอ๋อร์ชักมือกลับ ตะโกนออกมาด้วยความโกรธระคนตกใจหลินเมิ้งหยากลับเหยียดยิ้ม ก่อนจะจุ่มมือของตนลงไปในน้ำตอนนั้นเอง น้ำในอ่างพลันเปลี่ยนเป็นสีม่วงใบหน้าของซิ่งเอ๋อร์ซีดเผือด แต่กลับพูดอะไรไม่ออก“ตอนที่ข้าทำการตรวจสอบ มือของข้าเปื้อนไปด้วยชาด ดังนั้นน้ำจึงเปลี่ยนสีเช่นนี้ ทุกคนล้วนทำการตรวจสอบแล้ว เจ้าป่าวประกาศไปทั่วว่าข้าซื้อเจ้า น่าแปลกเสียจริง เหตุใดมือของเจ้าจึงไม่มีร่องรอยอะไรเลยเล่า?”หลินเมิ้งหยาชักมือกลับช้าๆ ก่อนจะใช้ผ้าที่อยู่ด้านข้างเช็ดจนสะอาด“ไม่…เป็นไปไม่ได้”ซิงเอ๋อร์จุ่มมือลงไปอีกครั้ง น้ำสีม่วงอ่อนกลับไม่มีการเปลี่ยนแปลง“น้ำของเจ้าต้องมีปัญหา ต้องใช่แน่นอน”ซิ่งเอ๋อร์ตะโกนร้องอย่างบ้าคลั่ง แต่หลินเมิ้งหยากลับเหยียดยิ้มเย็นยะเยือก“นางกำนัลคนนั้นเองก็ได้สัมผัสกับชาด เช่นนั้นท่านลองมาตรวจสอบดูด้วยตนเองเถิด”นางกำนัลที่ยืนอยู่ข้างกายฮองเฮาได้ยินดังนั้นจึงหันไปมองฮองเฮาฮองเฮาพยักหน้า มือของนางกำนัลจึงจุ่มลงไปในน้ำ สีม่วงอ่อนค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากตำแหน่งที่มือสัมผัสกับน้ำก่อนจะแผ่ขยายเป็นวงกว้างจนทุกคนเห็นได้อย่างชัดเจนซิ่งเอ๋อร์จ้องมองเสมือนคนโง่ เพราะอะไรกัน? เหตุ
