รม ดังนั้นไม่ว่าฝ่ายในจะเปลี่ยนแปลงผู้ดูแลไปสักกี่คน แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ยังคงรักษาตำแหน่งของตนเองเอาไว้ได้“อืม ลุกขึ้นเถิด ขุนนางจิ่น เจ้าดูทีสิว่าธนบัตรบนโต๊ะเป็นของที่เจ้าทำออกมาหรือไม่?”ฮองเฮานั่งตัวตรงท่าทางไม่สบอารมณ์ขุนนางจิ่นคุกเข่าลงแล้วเพ่งพิศสิ่งของบนโต๊ะอย่างละเอียด“ทูลฮองเฮา เป็นธนบัตรที่ฝ่ายในพิมพ์ออกไปพ่ะย่ะค่ะ”“ส่งมอบให้กับใคร?”“ทูลฮองเฮา มอบให้กับจวนอวี้พ่ะย่ะค่ะ”เมื่อพูดจบเขายังคุกเข่าอยู่ที่เดิม ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก“พวกเจ้าได้ยินแล้วใช่หรือไม่ชายาอวี้ ธนบัตรใบนี้เป็นของจวนเจ้าจริงๆ แม้เจ้าจะไม่ได้นำมาใช้ซื้อขาย แต่สุดท้ายเจ้าก็หนีความผิดในฐานะพระชายาที่ปกครองจวนไม่พ้น”ฮองเฮากล่าวเสียงเบาแต่กลับเน้นข้อกล่าวหาที่หนักอึ้ง“เฉินเซี่ยน้อมรับความผิด แต่เฉินเซี่ยหาได้รู้เรื่องการปองร้ายราชวงศ์ไม่”ประมาทกับตั้งใจ สองคำนี้ต่างกันมากเมื่อเห็นว่าหลินเมิ้งหยามีวี่แววว่าจะได้รับผิดในโทษสถานเบา เจียงหรูฉินจึงส่งสัญญาณผ่านทางสายตาให้กับซิ่งเอ๋อร์“ทูลฮองเฮา สิ่งที่หนู่ปี้พูดไปทั้งหมดล้วนเป็นความจริง หากเหนียงเหนียงไม่เชื่อ หนู่ปี้ขอให้ฮองเฮาตรวจสอบดู เกรงว่าจะมีเพียงมือของหนู่ปี้เท่านั้นที่เต็มไปด้วยชาด”ซิ่งเอ๋อร์คร่ำครวญในใจ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น คุณหนูไม่มีทางปล่อยให้นางถอยหลังกลับแล้วเพื่อน้องชาย นางขอยอมตาย“เจ้า…”หลินเมิ้งหยาร้องออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวเหมือนคนที่ใกล้จะเสียสต
