ม่มีการเปลี่ยนแปลง“น้ำของเจ้าต้องมีปัญหา ต้องใช่แน่นอน”ซิ่งเอ๋อร์ตะโกนร้องอย่างบ้าคลั่ง แต่หลินเมิ้งหยากลับเหยียดยิ้มเย็นยะเยือก“นางกำนัลคนนั้นเองก็ได้สัมผัสกับชาด เช่นนั้นท่านลองมาตรวจสอบดูด้วยตนเองเถิด”นางกำนัลที่ยืนอยู่ข้างกายฮองเฮาได้ยินดังนั้นจึงหันไปมองฮองเฮาฮองเฮาพยักหน้า มือของนางกำนัลจึงจุ่มลงไปในน้ำ สีม่วงอ่อนค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากตำแหน่งที่มือสัมผัสกับน้ำก่อนจะแผ่ขยายเป็นวงกว้างจนทุกคนเห็นได้อย่างชัดเจนซิ่งเอ๋อร์จ้องมองเสมือนคนโง่ เพราะอะไรกัน? เหตุใดมือที่เปื้อนชาดของนางจึงไม่อาจทำให้น้ำเปลี่ยนสี?“ฮองเฮา เรื่องนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนแล้วว่า แม้สาวใช้ผู้นี้จะมีธนบัตรของจวนอวี้ ทว่าในมือของนางกลับมิได้ปนเปื้อนไปด้วยชาด อันที่จริง นางคงขโมยธนบัตรใบนี้ จากนั้นจึงใส่ร้ายเจ้าบ้านแห่งจวนอวี้ นางสมควรตายเพคะ”พระสนมเต๋อเฟยเอ่ยออกมา ตอนนี้เห็นได้อย่างชัดเจนแล้วว่าหลินเมิ้งหยากำลังถูกใส่ร้ายคำพูดของนางทำให้ซิ่งเอ๋อร์ลนลาน“ไม่ ไม่ ข้าแตะต้องชาดจริงๆ อีกทั้งผ้ายันต์นี้ข้ายังขอมาจากชิงอวี้กวน ด้านใน…ด้านในมีเขี้ยวสีดำของสัตว์อายุสามปี ข้าเป็นผู้ซื้อมันมาเอง ก่อนจะห่อเอาไว้เพื่อหาโอกาสโยนทิ้งไว้ในจวน”ซิ่งเอ๋อร์เสียสติอย่างสมบูรณ์แบบ นางไม่อยากคิดเลยว่าหากตนเองทำพลาด คนในครอบครัวของนางจะถูกทำลายลงเช่นไรคุณหนูรองเป็นคนเด็ดขาดอีกทั้งยังใจดำอำมหิตนางเหลือบมองทางเจียงหรูฉินอีกครั้ง ก่อนจะพบว
