ตูหลงเทียนอวี้ยืนอยู่ที่นั่น เขาได้ยินเรื่องทุกอย่าง นับแต่ตอนที่ป๋ายจีพูดว่าจะสละชีวิตของตนเองเขาไม่รู้ว่าความรู้สึกเหล่านั้นเป็นเช่นไร เหตุใดป๋ายจีกับป๋ายซ่าวจึงกล้าที่จะสละชีวิตของตนเองเพื่อรับผิดแทนหลินเมิ้งหยาแต่เขารู้ หลินเมิ้งหยามีความสำคัญไม่น้อยไปกว่าคนในครอบครัวของพวกนาง“ข้าจะปกป้องพวกเจ้าทุกคน”เขาเอ่ยเพียงประโยคเดียวก่อนจะจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกหลินเมิ้งหยามองตามหลัง ประโยคนั้นของเขาดังก้องในหูซ้ำๆให้ตายเถอะ…หล่อชะมัดหลงเทียนอวี้มิใช่คนที่จะสัญญาอะไรกับใครง่ายๆ แต่ว่าทุกเรื่องที่เขารับปาก เขามักจะทำสำเร็จเสมอไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดหัวใจที่เคยเต้นระรัวพลันสงบนิ่งลงแปลกจริง ทั้งที่เขาพูดเพียงประโยคเดียวเท่านั้น“มีคนช่วยแล้ว พวกเรารอดแล้ว นายหญิง ดีจังเลยเจ้าค่ะ”ป๋ายซ่าวดีใจมาก สำหรับพวกนางแล้วหลงเทียนอวี้เป็นคนที่เชื่อถือได้ทว่าหัวใจของหลินเมิ้งหยากลับเกิดความรู้สึกที่แตกต่างออกไปผู้ชายคนนั้นมักทำให้หัวใจของนางสั่นไหวโดยไม่ตั้งใจเสมอ“เอาล่ะ ตั้งสติให้ดี ในเมื่อท่านอ๋องรับปากแล้ว เช่นนั้นพวกเราต้องตั้งสติ ป๋ายจี ป๋ายซ่าว ป๋ายซู เลิกร้องไห้ได้แล้ว”สาวใช้ทั้งสามพยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย โชคดีที่พวกนางซึมซับวิธีการวางตัวมาจากหลินเมิ้งหยา ดังนั้นสาวใช้ทั้งสี่นอกจากป๋ายจื่อ แล้ว จึงรู้วิธีควบคุมอารมณ์ของตนเอง“เช่นนั้นพวกเราไปทดสอบกันต่อเถิด”อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็พลันรู้สึกมีพลังอ
