“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา”
หลินเมิ้งหยาไม่รู้หรอกว่าลู่หยุนเป็นคนเช่นไร
แต่สำหรับจูอ้ายจือ เป็นเพราะเขาจับตัวคนร้ายได้ ดังนั้นเขาจึงได้เลื่อนตำแหน่ง
หลินเมิ้งหยาสบตากับพวกเขาทั้งสอง ก่อนจะยกยิ้มเล็กน้อย
ทว่าจูอ้ายจือแสดงท่าทางประหนึ่งไม่รู้จักนาง
หลุบตาต่ำ หลินเมิ้งหยาแอบหัวเราะเบาๆ ในใจ
“ตอนนี้ได้ตระเตรียมทุกอย่างเอาไว้เรียบร้อยแล้ว อีกประเดี๋ยวก็สามารถเริ่มการไต่สวนได้พ่ะย่ะค่ะ”
ฮองเฮาพยักหน้า แต่ถึงกระนั้นก็สั่งให้นางกำนัลของตนเองไปจับตาดูหลินเมิ้งหยา
ภายในห้อง ฮูหยินหวังยังคงนอนนิ่งประหนึ่งคนตาย ไร้ซึ่งร่องรอยของสัญญาณชีวิต
หลินเมิ้งหยาไม่สนใจเรื่องอื่น ขณะที่สมองกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว
แม้ฮูหยินหวังจะตายไปแล้วในสายตาของทุกคน แต่ไม่รู้ว่าเพราะนางกำนัลของฮองเฮายังคงกลัวหรือไม่กล้าเข้ามา ดังนั้นนางจึงทำเพียงยืนอยู่หน้าประตู จ้องหลินเมิ้งหยาเขม็ง แต่กลับไม่กล้าเข้าไป
“ป๋ายจี เจ้าจงแอบไปที่ห้องแล้วนำน้ำดอกไม้ทาเล็บมาที่นี่”
หลินเมิ้งหยากระซิบออกคำสั่งกับป๋ายจี ป๋ายจื่ออยู่ในห้องตลอดเวลา ดังนั้นนางจึงไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะมีใครเข้าไปยุ่งวุ่นวายอันใด
ป๋ายจีพยักหน้า ก่อนจะแอบไปทำตามคำสั่งของหลินเมิ้งหยา
“อีกเดี๋ยวเจ้าจงมองสายตาของข้า จะต้องมีคนร้อนตัวอย่างแน่นอน พวกเราจะจับตัวคนร้อนตัวคนนั้นจึงจะสามารถตอบโต้ได้ หากข้าส่งสัญญาณ เจ้าจงแอบเปลี่ยนขวดในมือข้าเป็นน้ำยาทาเล็บ เข้
