ชิงหูปล่อยให้หลินเมิ้งหยาซบบ่าของเขา แล้วซ่อนเร้นท่าทางดุร้ายเอาไว้ชั่วคราว
“ข้าไม่เป็นไร พวกเจ้าไม่ต้องห่วง”
ป๋ายซ่าวและป๋ายจื่อช่วยกันเปลี่ยนชุดของหลินเมิ้งหยาที่บัดนี้ชโลมไปด้วยเลือด
“เช่นนั้น…ฮูหยินหวัง….”
ป๋ายจีชำเลืองมองทางฮูหยินหวังด้วยความกังวล แม้บาดแผลจะถูกเย็บแล้ว
แต่ตอนนี้ฮูหยินหวังไร้ซึ่งลมหายใจ
ยาแกล้งตายยังคงออกฤทธิ์อย่างต่อเนื่อง
ดูไม่ออกว่านางตายจริงหรือหลอก
“ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของนาง”
หากฮูหยินหวังเอาชีวิตรอดมาได้ นั่นแสดงว่านางคงมีบุญมาก
ทว่าคนที่น่าเป็นห่วงที่สุดในเวลานี้คือตัวนางเอง
“อีกเดี๋ยวถ้าออกไปแล้ว อย่าได้เอ่ยอะไรออกมาทั้งสิ้น ข้าจะเป็นคนแก้ปัญหาทุกอย่างเอง”
ฮูหยินหวังสลบไป อีกทั้งยังมีคนควบคุมร่างกายของนางและสร้างเรื่องผีขึ้นมา
เห็นได้ชัดว่าคนผู้นั้นมิได้ปรารถนาดีต่อนาง
เป็นแผนที่ไม่เลว ไม่ว่าฮูหยินหวังจะตายหรือไม่ แต่สุดท้ายแล้วแม่งานอย่างนางก็คงต้องรับผิดชอบต่อความผิดที่เกิดขึ้น
การสวดมนต์แสร้งทำเป็นเจ้าแม่ของชิงหูได้ผลดีอย่างยิ่ง
แม้จะมีคนนึกสงสัย แต่กลับมิมีใครกล้าเข้าใกล้ที่นี่
หลินเมิ้งหยาจัดแต่งเสื้อผ้า แสร้งแสดงท่าทางอ่อนแอโดยมีสาวใช้ทั้งสองพยุงร่างออกมา
นางกวาดสายตา ก่อนจะพบว่าทุกคนกำลังจับจ้องมองมาที่ตนเอง
นางจึงหลุบตาต่ำ ก่อนจะปล่อยให้สาวใช้พยุงร่างมาที่ด้านหน้าพระสนมเต๋อเฟยแล้วทรุดตัวลงไป
“ฮองเฮา หมู่เฟย ฮูหยินหวังตายแล้วเพคะ”
หลินเมิ้งหยาส่ง
