นเมิ้งหยา พวกนางจึงสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว
“ป๋ายจี นำน้ำกลั่นกับผ้าชุบเหล้ามานี่ ป๋ายซ่าว รีบนำอุปกรณ์ทั้งหมดไปฆ่าเชื้อ!”
นับตั้งแต่วันที่ตัดสินใจเปิดร้านขายยาเป็นของตัวเอง หลินเมิ้งหยามักสั่งให้ชิงหูทำของเล่นแปลกประหลาดให้นางหลายอย่าง
นำไส้ของสัตว์มาทำเป็นถุงมือ ก่อนจะสร้างเครื่องมือทางการแพทย์ โดยอาศัยแบบร่างจากรูปภาพที่นางวาด
แม้จะยังไม่สมบูรณ์ แต่ถึงกระนั้นก็นับว่าสวยงามเพียบพร้อม
น้ำกลั่นคือน้ำที่สกัดสิ่งสกปรกโดยผ่านตัวกรองอย่างคริสตัล
สำหรับนักเรียนแพทย์แล้วสิ่งเหล่านี้มิใช่เรื่องยากเลยแม้แต่น้อย
แม้แอลกอฮอล์จะไม่บริสุทธิ์เท่าแอลกอฮอล์ในยุคปัจจุบัน แต่จากความพยายามของหลินเมิ้งหยา นางใช้เหล้าสองประเภทในการสกัดแอลกอฮอล์ที่สามารถฆ่าเชื้อได้ออกมา
ประเภทแรกคือเหล้าที่ถูกขนานนามว่าฮั่วหุน หากดื่มเหล้าชนิดนี้เข้าไปโดยไม่ผสม ลำคออาจแสบร้อนเหมือนถูกเผาไหม้
หลินเมิ้งหยาใช้เหล้าชนิดนี้ในการฆ่าเชื้ออุปกรณ์ เมื่อทดสอบดูแล้ว ปรากฏว่าได้ผลไม่เลว
อีกประเภทคือเหล้าที่ผสมกับน้ำกลั่น โดยเหล้าตัวนี้ใช้เพื่อฆ่าเชื้อบริเวณบาดแผล
ของเหล่านี้เป็นเพียงตัวช่วยเท่านั้น
แต่ของที่หลินเมิ้งหยาให้ความสำคัญจริงๆ คือสิ่งที่เรียกว่าหญ้าหลงกาน
สารสกัดจากพิษชนิดนี้สามารถฆ่าเชื้อโรคได้อย่างน่าอัศจรรย์
หลินเมิ้งหยาลองนำยาประเภทอื่นมาใช้ร่วมกับสารสกัดของยาพิษ แต่กลับพบว่าหลังจากยาทั้งสองชนิดรวมกันแล้ว พิษของยาพิษลดลงเ
