ำคดเคี้ยวที่ตำหนักฉินหวู่ของหลงเทียนอวี้โรยหินกรวดแม่น้ำเสมือนงูเลื้อย แม้จะไม่ยาวมาก แต่ถึงกระนั้นนางได้เตรียมเรือบรรทุกดอกไม้เอาไว้หลายลำเมื่อถึงเวลา คนใช้ที่ถูกเตรียมเอาไว้สำหรับงานนี้โดยเฉพาะจะอยู่ที่อีกฝั่งและวางคำใบ้ปริศนาลงบนเรือทางฝั่งของฝ่ายหญิง นางใช้โคมไฟในการทายปริศนาทั้งไฟที่มืดและสว่าง ส่งความรู้สึกเสมือนขี่ม้าชมดอกไม้ สวยสดงดงามเป็นอย่างยิ่งแขกเหรื่อจะได้ชมดอกไม้ในช่วงเวลากลางวัน เมื่อตกกลางคืน ทุกคนจะสวมหน้ากาก เปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะเข้าไปเล่นเกมในสวนของแต่ละฝั่งตอนกลางคืน โคมไฟถูกประดับประดาอย่างสวยงามเหมือนอยู่บนสวรรค์ในตำหนักหลิวซินแม้แต่สาวใช้ทั้งสี่ยังอดนึกสนุกไม่ได้หากมิใช่เพราะหลินเมิ้งหยาออกคำสั่งเอาไว้ ป่านนี้พวกนางคงเข้าไปเล่นเกมทายปริศนาด้วยแล้ว“เจ้าเด็กน้อย เจ้าเด็กน้อย ข้าเองก็อยากไปเล่นด้วย”ชิงหูไม่เคยไปร่วมงานเลี้ยงที่ดูน่าสนุกสนานเช่นนี้มาก่อน เขารบเร้าหลินเมิ้งหยาแต่เช้า“เจ้า? ได้สิ แต่เจ้าจะไปตำหนักไหนเล่า? ”กัดชงโหยวปิ่งเอาไว้ในปาก หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงเรียบ แอบเช็ดถูมือที่เปื้อนน้ำมันลงบนชุดสีขาวของชิงหู“พวกผู้ชายมีอะไรน่ามองกัน อีกอย่าง เวลาชมดอกเก๊กฮวยก็ต้องมีคนอธิบายมิใช่หรือ? ”ชิงหูจ้องมองรอยเปื้อนน้ำมันบนเสื้อผ้าของตนเองด้วยความปวดใจ นี่เป็นชุดที่เขาซื้อมาใหม่นะ!ใครจะรู้เล่าว่าแม้แต่อาป๋ายกับอาเสว่ที่เพิ่งกินอาหารเสร็จก็วิ่งเข้ามาแทะชุดของเข
