าแต่หลินเมิ้งหยาเอ็นดูเจ้าสองตัวนี้เหลือเกินพยายามควบคุมขาตนเองไม่ให้เตะสัตว์ตัวน้อยทั้งสองออก แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นรอยเปื้อน“เฮ้อ ข้าว่าเจ้าอย่าแต่งตัวเป็นหญิงสาวเลยจะดีกว่า หรือเจ้าจะแต่งตัวเป็นฮูหยินดี? ”เพียงพูดถึงชิงหูที่แต่งกายเป็นหญิงสาว หลินเมิ้งหยาชะงักไปในทันทีท่าทางกรีดกรายเย้ายวน มิต่างอะไรกับโสเภณีในซ่องเลยแม้แต่น้อย“เฮ้อ ผู้หญิงอย่างพวกเจ้าเป็นประเภทหน้าซื่อใจคด พวกเจ้าไม่มีทางรู้จักความงามของใบหน้าที่โดดเด่นยิ่งกว่าพระจันทร์บนฟ้าของข้าหรอก จริงสิ เสี่ยวอวี้ เจ้าเองก็จะอยู่ที่ตำหนักหลิวซินใช่หรือไม่? ให้ข้าเตรียมชุดเผื่อเจ้าดีหรือไม่? ผิวพรรณเจ้าขาวเนียนนุ่ม ถ้าได้ใส่ชุดของหญิงสาวเจ้าจะต้องงดงามอย่างแน่นอน”หลินจงอวี้ส่งสายตารังเกียจไปทางชิงหูทันที คนที่ตกใจที่สุดเห็นจะเป็นป๋ายซูเพียงได้ยินคำพูดของชิงหู ป๋ายซูชักดาบของตนเองออกมา ก่อนจะพุ่งตัวออกไปด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร“หยุดเอ่ยวาจาไร้มารยาทกับนายน้อยเดี๋ยวนี้”ชิงหูถูกป๋ายซูไล่จนวิ่งไปรอบสวน หลินเมิ้งหยาหัวเราะคิกคัก ก่อนจะจูงมือเสี่ยวอวี้ไปที่อีกฝั่ง“พี่สาวอยากให้ข้าแต่งตัวเป็นผู้หญิงหรือ? ”หลินจงอวี้เหลือบมองหลินเมิ้งหยามือเรียวหยิกแก้มของหนุ่มน้อย ยังคงนุ่มนิ่มเหมือนเดิม แต่ว่า นับวันเด็กคนนี้ก็ยิ่งเติบโตขึ้นจนแทบกลายเป็นคนที่นางไม่รู้จัก“ข้าอย่างไรก็ได้ แล้วแต่เจ้าจะชอบ จริงสิ เสี่ยวอวี้ เมื่อถึงเวลานั้นคงต้องรบกวนเจ
