ยว่าชายาอวี้ผู้นี้กำลังจะทำอะไรกันแน่“อืม เชิญทุกท่านเถิด”คนที่รออย่างมีความหวังยังมีหลงเทียนอวี้อีกคนตั้งแต่เด็กจนโต เขาเข้าร่วมงานเลี้ยงมากมายนับไม่ถ้วน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาร่วมงานเลี้ยงเช่นนี้เมื่อเหล่าขุนนางพากันเดินตามเสี่ยวซีไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ตำหนักฉินหวู่อยู่ ๆ ร่างของป๋ายซูพลันปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของหลินเมิ้งหยา“นายหญิง เป็นไปตามที่ท่านคาด มีคนต้องการเข้าไปในห้องของท่าน ตอนนี้ข้าไล่พวกเขากลับไปแล้ว”
คำพูดไม่กี่ประโยคของพระสนมเต๋อเฟยทำให้หลงเทียนอวี้แสดงสีหน้าอึดอัด
หลินเมิ้งหยารีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อทำลายบรรยากาศอึดอัดของทั้งคู่“ไม่มี”เมื่ออยู่ต่อหน้าหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรราวกับสมองของนางมักมีความคิดแปลกประหลาดอยู่เสมอแม้แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าครู่ต่อไปนางจะทำอะไรเมื่ออยู่ต่อหน้านาง กลิ่นไอของความลึกลับมักวนเวียนอยู่รอบตัวเสมอ“หม่อมฉันได้ยินมาว่าอีกไม่กี่วันจะถึงวันเกิดของท่านอ๋องหรือเพคะ? ”นางก้มหน้าลง หลงเทียนอวี้จึงมองใบหน้าของนางได้ไม่ชัดเจนใบหน้าคมคายพยักหน้าลงด้วยความลังเลวันเกิดอย่างนั้นหรือ?นับตั้งแต่วันที่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ เขาไม่เคยจัดงานวันเกิดเลย“อืม”หลินเมิ้งหยาวางแผนบางอย่างในใจ ไม่ว่าจะพูดอย่างไร หลงเทียนอวี้ยังคงเป็นคนให้ข้าวให้น้ำนางอยู่เช่นนั้นนางควรจะหาเวลาตีสนิทให้มากกว่านี้“เช่นนั้น ในวันเกิดของท่านอ๋อง ท่านอ๋องสามารถปลีกตัวออกมา
