ล่นเกมในสวนของแต่ละฝั่งตอนกลางคืน โคมไฟถูกประดับประดาอย่างสวยงามเหมือนอยู่บนสวรรค์ในตำหนักหลิวซินแม้แต่สาวใช้ทั้งสี่ยังอดนึกสนุกไม่ได้หากมิใช่เพราะหลินเมิ้งหยาออกคำสั่งเอาไว้ ป่านนี้พวกนางคงเข้าไปเล่นเกมทายปริศนาด้วยแล้ว“เจ้าเด็กน้อย เจ้าเด็กน้อย ข้าเองก็อยากไปเล่นด้วย”ชิงหูไม่เคยไปร่วมงานเลี้ยงที่ดูน่าสนุกสนานเช่นนี้มาก่อน เขารบเร้าหลินเมิ้งหยาแต่เช้า“เจ้า? ได้สิ แต่เจ้าจะไปตำหนักไหนเล่า? ”กัดชงโหยวปิ่งเอาไว้ในปาก หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงเรียบ แอบเช็ดถูมือที่เปื้อนน้ำมันลงบนชุดสีขาวของชิงหู“พวกผู้ชายมีอะไรน่ามองกัน อีกอย่าง เวลาชมดอกเก๊กฮวยก็ต้องมีคนอธิบายมิใช่หรือ? ”ชิงหูจ้องมองรอยเปื้อนน้ำมันบนเสื้อผ้าของตนเองด้วยความปวดใจ นี่เป็นชุดที่เขาซื้อมาใหม่นะ!ใครจะรู้เล่าว่าแม้แต่อาป๋ายกับอาเสว่ที่เพิ่งกินอาหารเสร็จก็วิ่งเข้ามาแทะชุดของเขาแต่หลินเมิ้งหยาเอ็นดูเจ้าสองตัวนี้เหลือเกินพยายามควบคุมขาตนเองไม่ให้เตะสัตว์ตัวน้อยทั้งสองออก แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นรอยเปื้อน“เฮ้อ ข้าว่าเจ้าอย่าแต่งตัวเป็นหญิงสาวเลยจะดีกว่า หรือเจ้าจะแต่งตัวเป็นฮูหยินดี? ”เพียงพูดถึงชิงหูที่แต่งกายเป็นหญิงสาว หลินเมิ้งหยาชะงักไปในทันทีท่าทางกรีดกรายเย้ายวน มิต่างอะไรกับโสเภณีในซ่องเลยแม้แต่น้อย“เฮ้อ ผู้หญิงอย่างพวกเจ้าเป็นประเภทหน้าซื่อใจคด พวกเจ้าไม่มีทางรู้จักความงามของใบหน้าที่โดดเด่นยิ่งกว่าพระจันทร์บนฟ้าของข้าหรอก จ
