ริงสิ เสี่ยวอวี้ เจ้าเองก็จะอยู่ที่ตำหนักหลิวซินใช่หรือไม่? ให้ข้าเตรียมชุดเผื่อเจ้าดีหรือไม่? ผิวพรรณเจ้าขาวเนียนนุ่ม ถ้าได้ใส่ชุดของหญิงสาวเจ้าจะต้องงดงามอย่างแน่นอน”หลินจงอวี้ส่งสายตารังเกียจไปทางชิงหูทันที คนที่ตกใจที่สุดเห็นจะเป็นป๋ายซูเพียงได้ยินคำพูดของชิงหู ป๋ายซูชักดาบของตนเองออกมา ก่อนจะพุ่งตัวออกไปด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร“หยุดเอ่ยวาจาไร้มารยาทกับนายน้อยเดี๋ยวนี้”ชิงหูถูกป๋ายซูไล่จนวิ่งไปรอบสวน หลินเมิ้งหยาหัวเราะคิกคัก ก่อนจะจูงมือเสี่ยวอวี้ไปที่อีกฝั่ง“พี่สาวอยากให้ข้าแต่งตัวเป็นผู้หญิงหรือ? ”หลินจงอวี้เหลือบมองหลินเมิ้งหยามือเรียวหยิกแก้มของหนุ่มน้อย ยังคงนุ่มนิ่มเหมือนเดิม แต่ว่า นับวันเด็กคนนี้ก็ยิ่งเติบโตขึ้นจนแทบกลายเป็นคนที่นางไม่รู้จัก“ข้าอย่างไรก็ได้ แล้วแต่เจ้าจะชอบ จริงสิ เสี่ยวอวี้ เมื่อถึงเวลานั้นคงต้องรบกวนเจ้าแล้ว พวกเราต้องมีคนคอยคุ้มกันตำหนักด้วย”ดวงตาของเด็กหนุ่มเปล่งประกาย ช่วงนี้มีคนห้อมล้อมพี่สาวมากมายเขาไม่มีแม้แต่โอกาสแสดงตัว ในเมื่อวันนี้พี่สาวเอ่ยขอ เขาจึงตอบตกลงโดยไม่คิด“ขอรับ ข้าจะสั่งให้องครักษ์ลับคอยคุ้มกันตำหนักของพี่สาว จะไม่ยอมให้ใครเข้ามายุ่งวุ่นวายเด็ดขาด”หลินเมิ้งหยาลูบไล้ศีรษะของหลินจงอวี้ นัยน์ตาเผยให้เห็นถึงความกังวลนางมิเคยปล่อยให้ใครเข้ามายังตำหนักหลิวซินทว่า จะต้องมีคนมากมายนับไม่ถ้วนมายังที่นี่ ถึงอย่างไรนางก็มิอาจวางใจ“ข้าเหนื่อยจะ
