้เติบโต หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าเรื่องนี้มิใช่เรื่องดีเลยแม้แต่น้อยคนที่มาชมดอกไม้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นขุนนางส่วนพวกแม่ทัพชื่นชอบงานเลี้ยงยามค่ำคืนมากกว่าหลินเมิ้งหยาจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ก่อนจะพาเยว่ฉีและสาวใช้กลับไปยังตำหนักหลิวซินเพียงเดินเข้าไป นางได้เห็นคนนั่งอยู่ในศาลาเล็ก อีกทั้งคนที่มีพรสวรรค์ทางด้านบนกลอนเอ่ยต่อตอบซึ่งกันและกันหลงเทียนอวี้นั่งอยู่ในตำแหน่งที่เห็นได้ชัดเจนที่สุด ทว่า สายตาของเขากลับพุ่งตรงมาที่หลินเมิ้งหยา“โอ้ว นี่พี่สะใภ้สามมิใช่หรือ ความงามของท่านมิเคยเป็นรองผู้ใดเลย”ท่ามกลางคนเหล่านั้น มีเพียงหลงชิงหานที่กล้าพูดจาล้อเล่นเช่นนี้กับหลินเมิ้งหยานางหยักยิ้ม หลินเมิ้งหยาเอ่ยอย่างมีมารยาท“ท่านอ๋อง ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว เชิญทุกท่านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและสวมหน้ากากเถิด”ทุกคนแม้จะรู้กฎกติกาเป็นอย่างดี แต่ไม่รู้เลยว่าชายาอวี้ผู้นี้กำลังจะทำอะไรกันแน่“อืม เชิญทุกท่านเถิด”คนที่รออย่างมีความหวังยังมีหลงเทียนอวี้อีกคนตั้งแต่เด็กจนโต เขาเข้าร่วมงานเลี้ยงมากมายนับไม่ถ้วน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาร่วมงานเลี้ยงเช่นนี้เมื่อเหล่าขุนนางพากันเดินตามเสี่ยวซีไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ตำหนักฉินหวู่อยู่ ๆ ร่างของป๋ายซูพลันปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของหลินเมิ้งหยา“นายหญิง เป็นไปตามที่ท่านคาด มีคนต้องการเข้าไปในห้องของท่าน ตอนนี้ข้าไล่พวกเขากลับไปแล้ว”
ลูกชายและลูกสะใภ้รักกันปานจะกลืนกิน นางที
