รือลูกน้องจะต้องสวมใส่ชุดที่นางออกแบบเป็นพิเศษเพียงพริบตาเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าอันไหนคือตาปลาหรือไข่มุกยิ่งไปกว่านั้น ที่แขนของทุกคนจะต้องประทับตราพิเศษหากคิดจะก่อความวุ่นวาย…ก็ฝันไปเถอะ!“อืม น่าสนใจยิ่งนัก อวี้เอ๋อร์ เจ้าคิดเห็นเช่นไร? ”อยู่ ๆ พระสนมเต๋อเฟยก็หันไปถามหลงเทียนอวี้ตอนแรกคิดว่าหลงเทียนอวี้จะตอบกลับแต่รออยู่นาน เขายังคงเงียบ“อวี้เอ๋อร์? อวี้เอ๋อร์? หมู่เฟยกำลังถามเจ้านะ”หันหน้า แต่กลับได้เห็นลูกชายของตนเอง จ้องมองใบหน้าลูกสะใภ้ตาไม่กะพริบ
นายหญิงของนางยังไม่กลับมาเลย ดังนั้นจึงรู้สึกกระวนกระวายเพราะกลัวว่าจะถูกพบเข้า
อยู่ ๆ เงาดำพลันปรากฏข้างเตียงของนางริมฝีบางปากพยายามสะกดเสียงร้องของตนเองเอาไว้ ยื่นมือขาวออกไปแหวกผ้าออกดูได้เห็นรองเท้าลายดอกโบตั๋นที่คุ้นเคย ดังนั้นจึงรู้สึกสบายใจ“นายหญิง อย่าล้อข้าเล่นอย่างนี้สิเจ้าคะ ข้าตกใจแทบตาย”เปิดผ้าห่มออก ก่อนจะได้เห็นหลินเมิ้งหยาที่กำลังยืนยิ้มภายใต้ผ้าคลุมสีแดง“ข้าก็แค่แกล้งเล่นเท่านั้น ต่อจากนี้ไปเจ้าต้องระวังให้มากหน่อยนะพี่ป๋ายจี”นางใช้สายตาตำหนิมองทางหลินเมิ้งหยา ก่อนจะหลุดขำพรืดออกมาเมื่ออยู่ด้วยกันมานาน พวกนางจึงมิได้รู้สึกต่อกันเพียงแค่นายบ่าวเท่านั้น“รีบมานี่เถิดเจ้าค่ะ ตอนเย็นอากาศหนาว บนเตียงอุ่นกว่า”ป๋ายจีรีบเปลี่ยนชุดให้กับหลินเมิ้งหยา สองนายบ่าวขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยกัน“นายหญิง ยังไม่ทันจะถึงฤดูหนาวเลย เหตุใดร่างกา
