ังสามารถแบ่งชายแบ่งหญิงได้อย่างชัดเจน หากข้าอยู่ดูแลข้างกายหมู่เฟย ไม่มีทางมีคนเข้ามาทำร้ายพระองค์ได้อย่างแน่นอน”หลินเมิ้งหยาเพียงอยากเห็นงานที่คึกครื้นเท่านั้น เมื่อถึงเวลา นางจะพาพระสนมเต๋อเฟยไปแอบเพื่อดูอะไรสนุก ๆที่ทำเช่นนี้ก็เพื่อแยกทุกคนได้อย่างชัดเจนสวนของนางล้วนเป็นเป้าหมายของทุกคนคนนอกที่มาร่วมงาน ไม่ว่าเจ้านายหรือลูกน้องจะต้องสวมใส่ชุดที่นางออกแบบเป็นพิเศษเพียงพริบตาเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าอันไหนคือตาปลาหรือไข่มุกยิ่งไปกว่านั้น ที่แขนของทุกคนจะต้องประทับตราพิเศษหากคิดจะก่อความวุ่นวาย…ก็ฝันไปเถอะ!“อืม น่าสนใจยิ่งนัก อวี้เอ๋อร์ เจ้าคิดเห็นเช่นไร? ”อยู่ ๆ พระสนมเต๋อเฟยก็หันไปถามหลงเทียนอวี้ตอนแรกคิดว่าหลงเทียนอวี้จะตอบกลับแต่รออยู่นาน เขายังคงเงียบ“อวี้เอ๋อร์? อวี้เอ๋อร์? หมู่เฟยกำลังถามเจ้านะ”หันหน้า แต่กลับได้เห็นลูกชายของตนเอง จ้องมองใบหน้าลูกสะใภ้ตาไม่กะพริบ
ประตูหลัง ป๋ายซูยืนรออยู่นานแล้ว
ภายใต้การปกปิดของนาง หลินเมิ้งหยากลับไปถึงห้องของตนเองอย่างปลอดภัยบนเตียง ป๋ายจีนอนพลิกไปพลิกมานายหญิงของนางยังไม่กลับมาเลย ดังนั้นจึงรู้สึกกระวนกระวายเพราะกลัวว่าจะถูกพบเข้าอยู่ ๆ เงาดำพลันปรากฏข้างเตียงของนางริมฝีบางปากพยายามสะกดเสียงร้องของตนเองเอาไว้ ยื่นมือขาวออกไปแหวกผ้าออกดูได้เห็นรองเท้าลายดอกโบตั๋นที่คุ้นเคย ดังนั้นจึงรู้สึกสบายใจ“นายหญิง อย่าล้อข้าเล่นอย่างนี้สิเจ้าคะ ข้าตกใจแท
