บตาย”เปิดผ้าห่มออก ก่อนจะได้เห็นหลินเมิ้งหยาที่กำลังยืนยิ้มภายใต้ผ้าคลุมสีแดง“ข้าก็แค่แกล้งเล่นเท่านั้น ต่อจากนี้ไปเจ้าต้องระวังให้มากหน่อยนะพี่ป๋ายจี”นางใช้สายตาตำหนิมองทางหลินเมิ้งหยา ก่อนจะหลุดขำพรืดออกมาเมื่ออยู่ด้วยกันมานาน พวกนางจึงมิได้รู้สึกต่อกันเพียงแค่นายบ่าวเท่านั้น“รีบมานี่เถิดเจ้าค่ะ ตอนเย็นอากาศหนาว บนเตียงอุ่นกว่า”ป๋ายจีรีบเปลี่ยนชุดให้กับหลินเมิ้งหยา สองนายบ่าวขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยกัน“นายหญิง ยังไม่ทันจะถึงฤดูหนาวเลย เหตุใดร่างกายของท่านจึงเย็นเช่นนี้?”มือบางปิดเท้าของหลินเมิ้งหยาเอาไว้ด้วยความเอ็นดู นางมีน้องชายและน้องสาว ดังนั้นจึงใส่ใจคนในจวนมากเป็นพิเศษ“คงเป็นธรรมดาของร่างกาย จริงซิ ป๋ายจี ครอบครัวของเจ้ามีกี่คน? ”ร้านยาจำเป็นต้องมีคนดูแล แต่สถานะของนางค่อนข้างพิเศษ ดังนั้น นางจึงต้องการคนที่ไว้ใจได้นับตั้งแต่วันที่ป๋ายจีก้าวเท้าเข้ามาที่นี่ นางขยันขันแข็งและช่วยงานหลายต่อหลายเรื่องอีกทั้งยังเป็นคนของนางเอง ครอบครัวที่เลี้ยงดูเด็กสาวเช่นนี้ขึ้นมาได้จะต้องไม่เลวเลย“ตอบนายหญิง ครอบครัวของข้ามีพ่อ แม่ น้องสาวหนึ่งคน น้องชายสองคนเจ้าค่ะ”เรื่องพวกนี้นางเขียนในประวัติชัดเจนก่อนเข้าจวนมาหากมิใช่เพราะความอดอยาก นางคงไม่ออกมาหางานทำแต่โชคดีที่นางได้มาอยู่ที่นี่ นายหญิงดีกับนางเสมือนพี่น้องที่แท้จริง นี่คือความโชคดีของนาง“เช่นนั้นพ่อแม่เจ้าทำงานอะไร? ”ป๋ายจีมิได้คิดอะไรมา
