ก ดังนั้นจึงตอบตามความจริง“ตอนที่พ่อข้ายังหนุ่ม เขาเคยเป็นผู้ดูแลงานในจวนของเศรษฐี แม่ของข้าเคยทำงานในโรงเย็บผ้า ต่อมาเพราะอายุที่มากขึ้น ดังนั้นจึงไม่อาจทำงานได้ ก็เลยถูกเจ้านายไล่ออกเจ้าค่ะ”การจ้างงานในสมัยโบราณไม่ค่อยน่าเชื่อถือและไม่มีความมั่นคงพนักงานเองก็ไร้ซึ่งกฎหมายคุ้มครอง ดังนั้นเมื่อถึงวัยชราจึงต้องทนต่อความอดอยาก“ข้ากำลังจะทำธุรกิจที่ด้านนอก หนึ่งก็เพื่อหาเงินให้พวกเราใช้ สองเพื่อเก็บไว้เป็นสินเดิมของพวกเจ้า ข้าไม่วางใจให้ผู้อื่นดูแลร้านแห่งนั้น มิสู้เจ้าลองตามพ่อแม่ของเจ้ามาพบข้าหน่อย หากข้าดูแล้วเห็นว่าสามารถใช้งานได้ เช่นนั้นข้าจะให้พวกเขาดูแลที่นั่น ดีหรือไม่? ”คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ป๋ายจีชะงักสองตามองดูนายหญิงเสมือนคนโง่ ตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก“แต่นายหญิงเจ้าคะ พ่อแม่ข้าอายุมากแล้ว น้อง ๆ ของข้าเองก็ยังไม่รู้เรื่อง หาก…”“ไม่มีอะไรหรอก ข้าเชื่อใจเจ้า ดังนั้นข้าจึงเชื่อใจครอบครัวของเจ้าด้วย ป๋ายซูกับป๋ายจื่อไม่มีครอบครัว พรุ่งนี้เจ้าลองถามป๋ายซ่าวดู หากครอบครัวของนางเองก็ขาดแคลนเงินทอง จงเรียกครอบครัวของนางมาให้ข้าดูตัวด้วย”เสียงของหลินเมิ้งหยาเริ่มเบาลงป๋ายจียังไม่ทันตอบ นายหญิงของนางก็หลับสนิทไปแล้วนางยิ้ม ส่ายหน้านายหญิงของนางเป็นคนฉลาดหลักแหลมแต่อุปนิสัยบางครั้งก็เหมือนเด็กมือบางจับผ้าห่มคลุมร่างของนายหญิงให้มิดชิด ความรู้สึกซาบซึ้งยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจการได้
