“ตามมานี่ อยู่ด้านหลังข้าเอาไว้ ระวังตัวด้วย”
ชิงหูหยักยิ้มเล็กน้อย คิดพาหลินเมิ้งหยาเข้าไปในห้องที่มืดมิดนางมองดูรอยยิ้มของเขา หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยคิดจะขายอะไรให้นางกัน?ทันทีที่คิดจะเดินเข้าไป พวกเขาก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวมาจากด้านในสวน“ใคร? ”ชิงหูรู้สึกตัวก่อนเป็นคนแรก ดันร่างหลินเมิ้งหยาให้เข้าไปอยู่ในที่มืด“นายท่าน สบายดีอย่างนั้นหรือ? ”เพียงได้ยินประโยคนี้ แม้แต่หลินเมิ้งหยาเองก็ตื่นตระหนกคนในเถาฮวาอู๋ไม่มีใครรับรู้ถึงการมีชีวิตอยู่ของชิงหู“เจ้าเป็นใคร? ”ชิงหูเป็นคนมีสัญชาตญาณว่องไว ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธทว่า มือหนากลับแข็งเกร็ง เตรียมพร้อมเข้าไปฆ่าคนผู้นั้นตลอดเวลา“อย่าตื่นตระหนก ข้าเองก็เหมือนท่าน ข้าถอนตัวออกจากเถาฮวาอู๋แล้ว แต่ข้ามิได้โชคดีดังเช่นท่านเท่านั้น”เสียงนั้นแหบแห้งดั่งนกแสก หลินเมิ้งหยารู้สึกหวั่นใจ“ที่แท้ก็เป็นเจ้า ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว เหตุใดจึงไม่ปรากฏตัวออกมา”ราวกับชิงหูรู้แล้วว่าคนผู้นั้นคือใคร เขาดันตัวหลินเมิ้งหยาเข้าไปในความมืดเพื่อแอบซ่อนเอาไว้ ก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินออกไป“ระวังตัวด้วย”หลินเมิ้งหยาคว้าแขนเสื้อของชิงหูเอาไว้ ไม่ยอมปล่อย“ไม่เป็นไรหรอก เจ้าเด็กน้อย เขาสู้ข้าไม่ได้”หยักยิ้มอ่อนโยนเหมือนแต่ก่อน ทว่า ทันทีที่ออกไป เขารีบลงกลอนประตูทันที“หยุนจู๋ หากเจ้าคิดจะเอาชีวิตมาทิ้ง ข้าพร้อมส่งมอบความตายให้เจ้าได้ทุกเมื่อ แต่เจ้าต้องบอกข้
