าก่อนว่า เจ้าหาที่นี่เจอได้อย่างไร”ชิงหูเดินออกไปทีละก้าว แสงจันทร์สาดส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลา ก่อนจะเผยให้เห็นรอยยิ้มแปลกประหลาด“ทิ้งชีวิต? ฆ่าท่านแล้วทุกสิ่งทุกอย่างของข้าจะกลับมาเหมือนก่อนอย่างนั้นหรือ? ชิงหู ที่ข้าเอาชีวิตรอดมาได้ มิใช่เพราะต้องการเอามันมาทิ้งหรอกนะ”อีกฝั่งของสวน อยู่ ๆ ก็ปรากฏร่างของคนสวมชุดดำคนหนึ่งคนผู้นั้นไม่เหมือนผู้ชาย ทว่าผ้าคลุมและชุดสีดำที่กำลังสวมใส่ทำให้คนผู้นั้นดูน่ากลัวมิต่างอะไรจากผี“การที่ข้าเจอที่นี่ นั่นแสดงให้เห็นว่าข้าผ่านการคัดกรองของมั่วหรานมาแล้วมิใช่หรือ? แต่ว่า ข้าสงสัยยิ่งนัก ฝูหรงโหลวของเจ้า มีคนที่ข้าคุ้นหน้ามากมายเหลือเกิน”หยุนจู๋ต้องเป็นนักฆ่าเก่าแห่งเถาฮวาอู๋อย่างแน่นอนหลินเมิ้งหยาแอบนึกในใจ แต่พอลองฟังคำพูดของชิงหูแล้ว เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าทั้งสองมีความแค้นต่อกันมาก่อน?มั่วหราน? หรือจะเป็นคนที่ฝูหรงโหลวคนนั้น?“มั่วหรานสั่งให้เจ้ามาที่นี่อย่างนั้นหรือ? ”ประโยคนี้แสดงให้เห็นว่าชิงหูคลายการป้องกันของตนเองแล้วหยุนจู๋หัวเราะ เสียงแหบแห้งเขายกมือขึ้นดึงผ้าคลุมหน้าของตนเองออก“ข้าเปลี่ยนเป็นเช่นนี้ไปแล้ว ยังจะไม่ไว้ใจอีกหรือ? ”ภายใต้แสงจันทร์ นางได้เห็นสภาพของหยุนจู๋ อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายล้วนเอ่ยว่าสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับผู้หญิงคือใบหน้า แต่ว่าใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้ากลับหย่อนคล้อยเสมือนคนชรา“หน้าของเจ้า…”ชิงหูส่งเสียงเพราะความตกตะลึงเล็กน้
