ลังเถาฮวาอู๋เพราะไม่ต้องการถูกควบคุมอีกต่อไปแต่เหตุใดวันนี้จึง…“เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ รีบปล่อยข้าออกไปเร็วเข้า”น้ำเสียงโกรธเกรี้ยวดังลอดออกมา หยุนจู๋ผงะไปอย่างเห็นได้ชัดในที่สุดใบหน้าของชิงหูก็มิได้สุขุมดั่งเคยแต่แสดงสีหน้าประหนึ่งเด็กถูกจับได้ว่าทำความผิด ก่อนจะเปิดประตูทางด้านหลัง“เจ้าพูดคุยอย่างสบายใจ ไม่สนใจเลยหรือว่าข้าต้องรู้สึกเช่นไร โชคดีที่ข้าไม่กลัวความมืด มิเช่นนั้นข้าคงตกใจตายไปแล้ว”เพียงออกมาข้างนอกได้ หลินเมิ้งหยาก็กำหมัดแน่น เตรียมจะเหวี่ยงมันออกไปใส่ชิงหูเสมือนโงกุนจะปล่อยพลังมังกรชิงหูที่หลบไม่ทันร้องออกมาเสียงดังด้วยความทรมาน ยกมือขึ้นปิดคางของตนเองเอาไว้ พลางส่งสายตาตำหนิใส่หลินเมิ้งหยาเจ้าเด็กน้อย เถื่อนมากขึ้นทุกวันทั้งสองทะเลาะกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสังเกตเห็นสายตาตื่นตะลึงของหญิงสาวอีกคน“ขอโทษด้วย ข้าสอนเขาไม่ดี เลยทำให้เจ้าต้องเห็นเรื่องน่าขันเข้า”ภายใต้แสงจันทร์ หลินเมิ้งหยาถอนผ้าคลุมออกจากศีรษะ เผยให้เห็นใบหน้างดงามรูปไข่“ไม่เป็นไร หากยังสั่งสอนไม่เสร็จก็สามารถจัดการต่อได้ ไม่ทราบว่าเจ้าคือ…”“ข้าคือครอบครัวของเขา อาจจะกลายเป็นเจ้านายของเจ้าในอนาคต เรียกข้าว่าหลินเมิ้งหยาก็ได้”ยื่นมือออกไป แสดงท่าทางใจกว้าง หยุนจู๋ลังเล คลายคิ้วที่ขมวดเข้าหากันออก ก่อนจะหยักยิ้ม“คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะยังสาวและสวยเช่นนี้ เหมือนกับข้าในตอนนั้นไม่มีผิด”ยิ่งไปกว่านั้น หยุนจู๋คิดไ
