ังต้องการจัดงานเลี้ยงชมดอกเก๊กฮวย หม่อมฉันรอฟังความเห็นจากท่านอ๋องเรื่องนี้เพคะ”หลินเมิ้งหยาหลุบตาต่ำ ส่งเสียงอ่อนหวาน“ได้ จัดการตามที่เจ้าเห็นสมควรเถิด”ครั้งแรก นี่เป็นครั้งแรกที่หลงเทียนอวี้เห็นนางเป็นนายหญิงของจวนอวี้อย่างแท้จริงเมื่อก่อน เขารังเกียจผู้หญิง ดังนั้นในจวนจึงไร้ซึ่งสาวใช้มิรู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น เมื่อเขากลับมาจากข้างนอก สิ่งที่เขาอยากเห็นคือใบหน้าเปื้อนยิ้มของหลินเมิ้งหยา“เพคะ ท่านอ๋องมีสิ่งใดต้องการรับสั่งหรือไม่? ”หลินเมิ้งหยาไม่กล้าสบตากับหลงเทียนอวี้ ดวงตาของเขา สีดำคมกริบ ราวกับว่าจะสามารถดูดกลืนวิญญาณของนางได้ไม่ได้ ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้หลินเมิ้งหยาร้องเตือนตัวเองในใจ ถ้าหากปล่อยให้ตนเองถลำลึกมากไปกว่านี้ สุดท้าย คนที่จะเจ็บปวดก็คือตัวนางเอง“ไม่มี เรื่องนี้คงต้องลำบากเจ้าแล้ว”หลงเทียนอวี้ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร บรรยากาศระหว่างทั้งคู่จึงเริ่มอึดอัดขึ้นมา“พี่สาว เหมือนเสี่ยวป๋ายกับเสือน้อยจะผิดปกติไป! ”บังเอิญ เสียงร้องของหลินจงอวี้พลันดังขึ้นหลินเมิ้งหยากับหลงเทียนอวี้หันหน้าไปมอง ก่อนจะได้เห็นเสือน้อยล้มลงกับพื้น มุมปากมีฟองสีขาวร่างบางรีบพุ่งออกไปราวกับกำลังบิน สมองเกิดเสียงร้องเตือนขึ้นมาคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น อุ้มเสือน้อยเข้าหาอ้อมกอด ใครกันที่ใจคออำมหิตเช่นนี้ กล้าวางยาสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่น่าสงสาร“รีบไปเอานมวัวมาจากห้องครัว พิษชนิดนี้รุนแรงมาก จะต้องท
