มานี่มา เสือน้อย! อย่ากัดหางของเสี่ยวป๋ายสิ รีบมานี่เร็ว”เพียงเปิดประตูก็ได้เห็นป๋ายจื่อกับหลินจงอวี้กำลังเล่นกับสัตว์เลี้ยงสองตัวอย่างสนุกสนานหลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในศาลา หยักยิ้มอบอุ่น สายตาอ่อนโยนใบหน้านวลประดับไว้ซึ่งรอยยิ้ม ชีวิตที่เงียบสงบคงเป็นเช่นนี้สินะ“ท่านอ๋องมาแล้ว ท่านอ๋อง ท่านอ๋องมาแล้ว”ป๋ายจื่อสังเกตเห็นหลงเทียนอวี้ก่อนใครเพื่อน ใบหน้าเรียวเล็กฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะร้องตะโกนออกมาสองขาวิ่งไปทางหลินเมิ้งหยา ก่อนจะกลับมามีท่าทางประหนึ่งผู้ที่ถูกอบรมมาอย่างดี มิเหมือนเด็กน้อยที่สดใสร่าเริงเมื่อครู่“อืม ข้ามาแล้ว”ไม่เพียงแค่ป๋ายจื่อ แม้แต่คนอื่น ๆ ในจวน หลังจากได้เห็นหลงเทียนอวี้แล้ว พวกเขาต่างพากันหุบยิ้มมีเพียงหลินเมิ้งหยาที่ยังคงหยักยิ้มอ่อนโยนเท่านั้น“ท่านอ๋องเสวยอาหารเย็นหรือยังเพคะ? ”หลินเมิ้งหยาลุกขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามเสมือนภรรยาปกติทั่วไปที่ถามสามี“กินแล้ว”หัวใจเย็นชาดุจหิมะมีความอบอุ่นจาง ๆ แผ่ซ่านหิมะที่เกาะกุมหัวใจของหลงเทียนอวี้อยู่เริ่มละลายช้า ๆ“ที่เชิญท่านอ๋องมาก็เพราะมีเรื่องต้องการปรึกษาเพคะ”หลินเมิ้งหยาหยุดยืนตรงหน้าหลงเทียนอวี้แสงแดดรำไรส่องผ่านใบหน้านวลดั่งหยกของนาง ดังนั้นนางจึงยิ่งงดงามและเปล่งประกาย“เรื่องอะไร? ”หลงเทียนอวี้มิได้สังเกตเห็นเลยว่าน้ำเสียงของตนเองอ่อนโยนลงมาก“หลังจากที่หมู่เฟยมาชมดอกเก๊กฮวยในสวนของหม่อมฉันแล้ว พระองค์ดีใจเป็นอย่างมาก อีกทั้งย
