ึ่งความกลัว พร้อมทั้งแยกเขี้ยว“หยุดเดี๋ยวนี้ เกิดอะไรขึ้น? ”หลินเมิ้งหยาขมวดคิ้วแน่นสาวใช้เหล่านั้นรีบชักมือกลับ ทว่าดอกเก๊กฮวยราคาแพงในสวนกลับเริ่มร่วงโรยมากขึ้นเพราะแรงกระทืบเท้าของพวกนาง“ไอหยา นี่เป็นฝีมือของนักฆ่าคนใดกัน ข้าอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจกว่าจะปลูกต้นเก๊กฮวยเขียวขึ้นมาได้ ฮือฮือ แล้วแบบนี้ข้าจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร”เสียงแหลมสูงดังขึ้น หลินเมิ้งหยาสะดุ้งโหยงชิงหูกระโดดออกมา ก่อนจะร้องไห้โวยวายแม้แต่หลินเมิ้งหยายังรู้สึกว่าชิงหูแสดงออกเกินจริงไปมากขี้เกียจสนใจเข้า แต่หันหน้าไปทางสาวใช้เหล่านั้น“เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดจึงทำเช่นนี้? ”สาวใช้เหล่านั้นรู้ได้ทันทีว่าพวกตนซวยแล้ว ดอกเก๊กฮวยเหล่านั้นมีราคาเป็นอย่างมาก เกรงว่า แม้แต่ชีวิตของพวกนางก็คงชดใช้ไม่หมดดังนั้น พวกนางจึงหมอบตัวลงเพราะความหวาดกลัว*หมายเหตุเสี่ยวเซี่ย1 หมายถึง ภรรยาอนุเหรินเจีย2 คือคำเรียกแทนตัวเองในลักษณะออดอ้อน เช่น เค้า ตัวเอง
“พระชายาเห็นว่าท่านหลับไปแล้ว ดังนั้นจึงเข้าครัวเพื่อทำอาหารให้พระองค์ด้วยตนเองเพคะ”
ปรนนิบัติรับใช้มานานหลายปี จิ่นเยว่เข้าใจพระสนมเต๋อเฟยดีอันที่จริง วันนั้นพระสนมเต๋อเฟยอยากปกป้องเยว่ถิงทว่า ฮูหยินเยว่มีฮองเฮาคอยหนุนหลัง วันนั้นจึงมีนางกำนัลของฮองเฮาตามมาด้วยดังนั้น แม้จะไม่ยินยอม แต่สุดท้ายแล้วพระสนมเต๋อเฟยก็จำต้องอนุญาตทุกคนคิดไม่ถึงเลยว่าฮูหยินเยว่จะใจคอโหดเหี้ยม นางไม่ยอมปล่อ
