ยลูกสาวตนเองไปง่ายๆดังนั้น ลึกๆ ในหัวใจแล้ว พระสนมเต๋อเฟยจึงรู้สึกผิดต่อหลินเมิ้งหยาและเยว่ถิง“ยกเข้ามาทั้งหมดนั่นแหละ ระวังหน่อย อย่าทำให้เหนียงเหนียงตื่น”หลินเมิ้งหยาส่งเสียงอ่อนโยน จากนั้นเหล่านางกำนัลก็ยกอาหารเข้ามาภายใน“พระชายา เหนียงเหนียงตื่นแล้วเพคะ”จิ่นเยว่เข้าไปบอกด้วยความประสงค์ดี หลินเมิ้งหยารีบเดินเข้าไป พร้อมทั้งส่งเสียงอ่อนหวาน“ถวายคำนับหมู่เฟย หลายวันมานี้ร่างกายของหย๋าเอ๋อร์ไม่แข็งแรง กลัวจะนำไข้หวัดมาแพร่ใส่หมู่เฟย ดังนั้นจึงมิได้มาถวายคำนับ หมู่เฟยได้โปรดลงโทษเมิ้งหยาด้วย”พระสนมเต๋อเฟยสำรวจสีหน้าของหลินเมิ้งหยา แต่นางกลับแสดงท่าทางประหนึ่งไม่เคยมีเรื่องอันใดเกิดขึ้น อีกทั้งยังแสดงความอบอุ่นใจกว้างดังเดิมไร้ซึ่งความห่างเหิน ยังคงแสดงความสนิทสนมดังเดิมเมิ้งหยาเป็นเด็กดี นางให้อภัยในสิ่งที่ตนเองได้ทำผิดพลาด“เด็กคนนี้นี่ เหตุใดจึงผอมลงมากขนาดนี้ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน อย่าได้พูดเหมือนเป็นคนอื่นคนไกลกันเลย”พระสนมดึงมือหลินเมิ้งหยาขึ้น ความเสียใจของพระสนมเต๋อเฟยแปรเปลี่ยนเป็นเอ็นดูหลินเมิ้งหยาแทนนางเป็นเด็กที่รู้ความและว่านอนสอนง่าย ลูกชายของนางช่างโชคดียิ่งนัก“ได้ยินน้าจิ่นเยว่เล่าว่าช่วงนี้หมู่เฟยไม่รู้สึกอยากอาหาร นอนหลับไม่สนิท ดังนั้นหม่อมฉันจึงทำอาหารบำรุงเหล่านี้มาให้ มิรู้ว่าหมู่เฟยจะสามารถเสวยได้หรือไม่”สั่งให้คนนำยามาวางลงตรงหน้าพระสนมเต๋อเฟย นางคิดเห็นต่
