ด้เห็นว่าองค์หญิงหมิงเยว่ออกจากห้องของไท่จื่อทั้งที่เสื้อผ้ายังใส่ไม่เรียบร้อยทั้งที่เพิ่งจะถูกนางสนมสวมเขา แต่ไท่จื่อกลับมาเสพสังวาสกับองค์หญิงหมิงเยว่คราวนี้ ไท่จื่อจะได้กลายเป็นคนดังแห่งต้าจิ้นของจริง!“จริงสิ ทางฝั่งพระสนมเต๋อเฟยรู้เรื่องนี้หรือยัง? ”หลินเมิ้งหยาหันไปทางป๋ายจี หลังจากกลับจวนมา น้าจิ่นเยว่มักนำข่าวภายในมาบอกผ่านทางป๋ายจีเสมอ จากนั้นป๋ายจีจะส่งข่าวให้นางฟังอีกทีป๋ายจีรีบพยักหน้าลง หยักยิ้มก่อนจะเอ่ย“แน่นอนเจ้าค่ะ พระสนมเต๋อเฟยที่ตื่นแต่เช้าตรู่ได้ยินเสียงซุบซิบนินทาของพวกสาวใช้โดยบังเอิญ”น้าจิ่นเยว่เป็นคนระมัดระวัง นางรู้ว่าเรื่องไหนควรพูดเรื่องไหนมิควรพูดดังนั้น พระสนมเต๋อเฟยจึง “บังเอิญ” ได้ยินเรื่องนี้เข้าพระสนมเต๋อเฟยเป็นคนรักษากฎระเบียบและธรรมเนียมประเพณีอย่างเคร่งครัด หญิงสาวยังมิออกเรือนแต่ไม่กลับบ้านทั้งคืน อีกทั้งยังเดินดุ่มๆ ออกจากห้องนอนของชายที่ไม่รู้จักเกรงว่า เรื่องที่อยากให้องค์หญิงหมิงเยว่เข้ามาเป็นชายารองของหลงเทียนอวี้คงถูกหยุดไว้แต่เพียงเท่านี้แล้ว“ดี ข้าไม่ได้เข้าไปถวายคำนับหมู่เฟยนานแล้ว ไปกันเถิด พวกเราไปที่ตำหนักหยาเสวียนกัน”พาสาวใช้ทั้งสี่ออกเดิน นานแล้วที่หลินเมิ้งหยามิได้หยักยิ้มมีชัยเช่นนี้นางเก็บซ่อนความเสียใจเอาไว้ภายใน ความแค้นของพี่เยว่ถิงจะต้องถูกชำระทาสในจวนล้วนมองทางพระชายาด้วยแววตาสงสัยมิใช่ว่าพระชายาเสียใจจนหมดอาลัยตายอยากกระนั้
