นอวี้กลับจวน เขาได้ยินแขกที่เพิ่งตื่นจากอาการเมาและออกมาพร้อมกับคนรับใช้ที่ห้องพักหลังจวนเล่าว่า พวกเขาได้เห็นองค์หญิงหมิงเยว่ที่เพิ่งฟื้นจากอาการเมาเหล้า เดินออกมาจากห้องของไท่จื่อแววตาชื่นชมปรากฏขึ้นในดวงตาของหลงเทียนอวี้ดูซิ พระชายาของเขายอดเยี่ยมมากขนาดไหน แม้แต่การเอาคืน ก็ทำให้เขาแล้วหมิงเยว่ ไท่จื่อ ไม่ว่าจะมีเสียงเล่าลือมากมายขนาดไหน แต่ดูเหมือนทุกเรื่องเล่าก็ยังไม่ชัดเจนผู้ร่วมงานเลี้ยงของไท่จื่อในจวนอวี้มีเพียงสามคน แต่ทว่าคนที่กลับมามีเพียงสองคนเท่านั้นเวลายามค่ำคืนอันแสนยาวนานผ่านพ้นไป รุ่งสางของวันถัดมา ข่าวซุบซิบนินทาเรื่องในจวนของไท่จื่อกระฉ่อนไปทั่วทั้งเมืองหลินเมิ้งหยาที่นอนหลับสนิทตลอดคืนรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเป็นอย่างมาก นางลุกขึ้นมานั่งกินอาหารเช้าที่โต๊ะอาหาร“ดูจากรอยยิ้มของท่าน หรือว่าท่านเก็บทองได้? ”หลินเมิ้งหยากัดเสี่ยวหลงเปา หยักยิ้มซุกซนขณะมองหน้าเปื้อนยิ้มของป๋ายจื่อ“ข้ามิได้เก็บทองได้หรอก แต่ข้าได้ยินมาว่าเมื่อคืนองค์หญิงหมิงเยว่ผู้จิตใจงดงามมิได้กลับจวนทั้งคืน”ป๋ายจื่อมิรู้เรื่องใด ๆ ทั้งสิ้น แต่เรื่องซุบซิบนินทาในจวน มิเคยเล็ดลอดจากหูของนางไปได้สบตากับป๋ายจื่อ หลินเมิ้งหยาหัวเราะนางสั่งให้เอาตัวองค์หญิงหมิงเยว่ไปไว้ในห้องของไท่จื่อ อีกทั้งยังจัดแจงเรื่องผู้เห็นเหตุการณ์เองกับมือด้วยชิงหูมีความสามารถโดดเด่น ดังนั้นเขาจึงวางกับดักเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้คนอื่นไ
