เพียงแค่ร้อนใจเพคะ พระชายารองได้โปรดอภัยให้หม่อมฉันด้วย”นางกำนัลที่ถูกตวาดร่างกายสั่นเทิ้มเพราะความหวาดกลัว หดตัวคุกเข่าอยู่กลางห้องโถง เม้มปากแน่น ไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ อีก“เหนียงเหนียงอย่ากริ้วเลยเพคะ หนู่ปี้คิดว่านางจะต้องมีเรื่องสำคัญต้องการพูดอย่างแน่นอน เข้ามา เจ้าจงมาที่นี่”นางในคนสนิทของชายารองตู๋กูเรียกนางกำนัลผู้นั้นเข้ามานางกำนัลหน้าแดงก่ำ กระซิบข้างหูนางในคนสนิทเบา ๆ“เจ้าพูดเรื่องจริงอย่างนั้นหรือ? อย่าพูดจาไร้สาระ นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับความเป็นความตายเชียวนะ”นางกำนัลพยักหน้าลงสุดชีวิต ดวงตาเผยให้เห็นความกระวนกระวายนางในครุ่นคิด ก่อนจะกระซิบข้างหูชายารองตู๋กู“เกิดเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร? ไท่จื่อเพคะ คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นในงานเลี้ยง พระองค์ได้โปรดลงโทษหม่อมฉันด้วย”ชายารองตู๋กูคุกเข่าลง ชำเลืองมองไท่จื่อด้วยท่าทางหวาดกลัวระคนกระวนกระวายไท่จื่อที่รู้อยู่ก่อนแล้วจึงแสดงท่าทางชะงักงัน พยุงร่างชายารองของตนเองขึ้น ก่อนจะแสร้งเอ่ยถามต้นสายปลายเหตุ“เป็นอะไรไป? เกิดเรื่องอะไรขึ้นกระนั้นหรือ?”ชายารองตู๋กูร่ำไห้ ส่งเสียงอ่อน“เป็นความผิดของเฉินเซี่ยเอง ไท่จื่อได้โปรดเห็นแก่หน้าหม่อมฉันและอย่าได้โทษท่านอ๋องกับองค์หญิงเลยนะเพคะ”ไท่จื่อถลึงตาโต หูที่กำลังเงี่ยฟังของคนในงานเปิดกว้างเพื่อรอรับฟังข่าวสารกวาดสายตามองหาหลงเทียนอวี้ นอกจากเขาแล้ว ในงานเลี้ยงแห่งนี้ไม่มีองค์ชาย
