ตียงออก เพื่อดูหน้าฝ่ายชายและฝ่ายหญิงไร้ยางอายทว่า หลังจากได้เห็นใบหน้าของฝ่ายหญิงแล้ว นางอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา“เหตุใดจึงเป็นเจ้า?”รีบปิดผ้าอีกครั้ง สีหน้าของชายารองตู๋กูเผยความโกรธเกรี้ยวไท่จื่อยังไม่รู้ว่าสถานการณ์พลิกผันแล้ว เขานึกว่าชายารองตู๋กูกำลังแสดงละคร“เอาล่ะ เจ้าอย่าได้ช่วยพวกเขาปิดบังความผิดเลย น้องสาม ข้าเคยบอกแล้วว่าหากเจ้าชอบ ข้าสามารถทูลขออนุญาตจากเสด็จแม่เพื่ออนุญาตให้เจ้าอภิเษกได้ เฮ้อ เหตุใดเจ้าจึงต้องทำเช่นนี้ที่นี่ด้วย?”ไท่จื่อทุบหน้าอกของตนเอง ราวกับกำลังหาวิธีแก้ปัญหากับเรื่องน่าอับอายของราชวงศ์และฮ่องเต้หมิงทว่า เขามองไม่เห็นสายตาของชายารองตู๋กูที่พยายามจะส่งสัญญาณให้เขาเลยแม้แต่น้อย“ไท่จื่อเพคะ ท่านอ๋องเพียงแต่มึนเมาเล็กน้อย เกรงว่าจะมิมีอะไรเกี่ยวข้องกับองค์หญิงหมิงเยว่นะเพคะ”ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า เสียงหวานใสเสียงหนึ่งจะดังขึ้นชายาอวี้หลินเมิ้งหยาเดินตามหลังสาวใช้ที่กำลังถือโคมเล็กส่องทางเข้ามาไท่จื่อถอนหายใจ ขณะที่กำลังจะบอกให้หลินเมิ้งหยาอธิบาย ทว่า เขากลับได้เห็นคนที่เดินตามหลังนางมาเสียก่อนดวงตาเบิกกว้างขึ้นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งทว่า เมื่ออยู่ข้างกายหญิงสาวที่กำลังส่งยิ้มอ่อนโยนเล็กน้อยตรงหน้า พวกเขาทั้งคู่เหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยกสถานการณ์พลิกผัน ทุกคนต่างคาดไม่ถึง ชายที่น่าจะส่งเสียงร้องกระเส่าอยู่ในกระโจม แต่กลับเดินเข้ามาจา
