คนธรรมดาทั่วไปจะมีได้ ดังนั้น หม่อมฉันจึงจำลักษณะของหยกชิ้นนี้ได้เพคะ”คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้สีหน้าของไท่จื่อและชายารองตู๋กูเปลี่ยนไปเสียงซุบซบนินทาเริ่มดังขึ้น“กรี๊ด…ทำไมเป็นเจ้า! ข้าคือฮูหยินอันของไท่จื่อ เหตุใดคนต่ำช้าเช่นเจ้าจึงทำเช่นนี้กับข้า!”เป็นเรื่องบังเอิญที่น่าตลก หลินเมิ้งหยาอดที่จะชื่นชมทักษะในการแสดงของฮูหยินอันไม่ได้ในความเป็นจริง ฮูหยินอันคิดว่าคนที่มีความสัมพันธ์เล่าร้อนกับนางคือไท่จื่อเมื่อยาหมดฤทธิ์ นางจึงได้เห็นว่าชายที่นอนอยู่ข้างกายตนเองเป็นเพียงยามเฝ้าประตูจวนเท่านั้นเป็นเพียงจิ้งจอกแต่กลับแอบใช้บารมีของเสือ ฮูหยินอันลืมไปแล้วว่าตอนนี้กำลังเกิดอะไรขึ้น“นังแพศยา”ไท่จื่อกัดฟัน ดึงดาบออกจากเอวขององครักษ์ข้างกายสาวเท้าเข้าไปที่เตียงหลังผ้าม่าน ผลักชายารองตู๋กูจนล้มไปที่อีกฝั่ง พุ่งตัวเข้าไป ก่อนที่เสียงร้องสองเสียงจะดังขึ้นโลหิตสีแดงฉานรินไหลลงจากเตียงสีหน้าทุกคนเคร่งขรึม ไท่จื่อกลายเป็นตัวตลกต่อหน้าผู้อื่นเป็นครั้งที่สองหลงเทียนอวี้ยกแขนขึ้นกำบังหลินเมิ้งหยาทว่า นางกลับส่ายหน้า ก่อนจะดันการป้องกันของเขาออกนางเป็นหมอ ดังนั้นจึงไม่เคยกลัวเลือดตอนนี้นางกำลังชื่นชมความน่าอดสูของไท่จื่อ ดังนั้นจึงไม่มีแม้แต่เวลากลัวโกรธ? อับอาย? สงสัย? เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการแก้แค้นของนางเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น“ไท่จื่อ หม่อมฉัน..”ชายารองตู๋กูรีบพุ่งเข้าไปเพื่อต
