กาศสองครั้ง ในที่สุดเหล่าชายหนุ่มที่ตกเป็นขี้ปากของคนทั้งเมืองก็ปรากฏตัวเรื่องของไท่จื่อจอมหลบหนียังไม่ทันหาย เรื่องของหลงเทียนอวี้กลับดังขึ้นมาแทนที่ตอนนี้คนทั้งเมืองล้วนส่งเสียงซุบซิบนินทาฝ่ายชายทั้งสองสีหน้าของฝ่ายชายทั้งสองมิได้ดูผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อยสีหน้าของไท่จื่อดูเป็นกังวล เพียงมองปราดเดียว หลินเมิ้งหยาก็เดาได้ว่าช่วงนี้ไท่จื่อจะต้องถูกฮองเฮาตำหนิไม่น้อยเลยทีเดียวมิเช่นนั้น ใบหน้าเศร้าสลดนั้นคงมิเจือไว้ซึ่งความรู้สึกไม่พึงพอใจทว่า สีหน้าของหลงเทียนอวี้ แม้จะไม่น่ามอง แต่ถึงกระนั้นก็เป็นเพียงสีหน้าเย็นชาเฉกเช่นเวลาปกติแต่เมื่อทั้งสองปรากฏตัวพร้อมกัน มันจึงดูผิดปกติแต่เพียงเท่านั้น“น้องสาม ข้าที่เป็นพี่ใหญ่หวังเหลือเกินว่าเจ้าจะพิจารณาให้ดี โอกาสเช่นนี้ใช่ว่าจะหามาได้ง่าย ๆ”ไท่จื่อกระซิบ น้ำเสียงเจือไว้ซึ่งความโกรธ“ขอบพระทัยในความหวังดีของไท่จื่อและฮองเฮา แต่เรื่องนี้จำเป็นต้องทูลขออนุญาตจากเสด็จพ่อก่อนจึงจะสามารถดำเนินการได้”หลงเทียนอวี้ยังยืนยันคำเดิม ดังนั้นฮองเฮาจึงเรียกตัวเขาเข้าวังแต่เช้าอ้างว่าต้องการปรึกษาเรื่องเทศกาลวันไหว้พระจันทร์ แต่ความจริงแล้วต้องการพูดโน้มน้าวให้เขารับหมิงเยว่มาเป็นชายาหลงเทียนอวี้ปฏิเสธโดยไม่ลังเล แต่กลับทำให้สีหน้าของไท่จื่อและฮองเฮาแสดงออกถึงความประหลาดใจ“อย่านำความรู้สึกมาตัดสินเลย ข้ารู้ว่าเจ้ากับชายาของเจ้ารักกันปาจจะกลืนกิน แต่หมิงเยว่เ
