ิดเลือกใช้วิธีนี้“ไท่จื่อโปรดวางพระทัย เฉินตี้จัดการเรื่องนี้เองได้”สายตาชำเลืองมองหญิงสาวร่างผอมบางในชุดสีม่วงอ่อนหัวใจสั่นไหว หลงเทียนอวี้จบบทสนทนาน่ารำคาญของไท่จื่อด้วยการสาวเท้ายาว ๆ ไปทางที่นั่งของแขกฝ่ายหญิงหมิงเยว่รู้สึกดีใจเป็นอย่างมากหลายวันมานี้ เพื่อสร้างโอกาสให้กับนางและหลงเทียนอวี้ พระสนมเต๋อเฟยจึงมักตามตัวอ๋องอวี้ไปที่ตำหนักหยาเสวียนเพื่อสนทนากันบางทีรอยยิ้มอ่อนหวานของนางอาจจะตราตรึงอยู่ในหัวใจของหลงเทียนอวี้แล้วก็เป็นได้เมื่อเทียบกับชายาที่เอาแต่นอนรักษาตัวอยู่ในตำหนัก นอกจากพระสนมเต๋อเฟยจะรู้สึกไม่พึงพอใจ หลงเทียนอวี้เองก็น่าจะมองเห็นนางอยู่ในสายตาขึ้นมาบ้างแล้วหัวใจเปี่ยมไปด้วยความหวัง หวังเหลือเกินว่าหลงเทียนอวี้จะหยุดยืนต่อหน้าตนเอง ส่งยิ้มและทักทายนางทว่าร่างสูงโปร่งหล่อเหลากลับมิได้ตรงมาหานาง เขาอ้อมไปอีกด้านหนึ่งอย่าว่าแต่ทักทายเลย แม้แต่สายตายังมิชำเลืองมองร่างสูงสง่าเดินไปทางหลินเมิ้งหยาที่กำลังนั่งจิบชา สีหน้าของหลงเทียนอวี้แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน“ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง? ต้องการกลับไปพักผ่อนก่อนหรือไม่? ”ส่งเสียงแผ่วเบาอันเจือไว้ซึ่งความอ่อนโยนเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่สนใจคนรอบข้างที่กำลังอ้าปากค้างเลยแม้แต่น้อย“ยังสบายดีเพคะท่านอ๋อง”เงยหน้า หยักยิ้ม คนรอบข้างหยุดส่งเสียงนินทาเกี่ยวกับชายาอวี้ทันทีองค์หญิงหมิงเยว่หรือจะสู้คนที่อ๋องอวี้ส่งยิ้มให้ได้เมื่อแขก
