้างในกันเถิดเจ้าค่ะ”ป๋ายจื่อเสนอ หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ก่อนจะพาสาวใช้ทั้งสองไปพักที่ห้องหนึ่ง“อย่าจุดไฟ ข้าอยากหลับสักประเดี๋ยว”ภายใต้ความมืด หลินเมิ้งหยานั่งอยู่บนเตียง ป๋ายซูมีประสาทการฟังดีที่สุด ดังนั้นจึงยืนคุ้มกันอยู่ข้างเตียงมีเพียงป๋ายจื่อที่ยังคงคิดถึงขนมยู่ลู่เกิง นางหาข้ออ้าง ก่อนจะแอบไปที่ห้องครัวภายในห้องพักค่อนข้างเงียบ ดังนั้นจึงได้ยินกระทั่งเสียงต้นไผ่ลู่ลมหลินเมิ้งหยามิได้หลับตาลง แต่กลับลืมตาโตพลางมองเหตุการณ์ด้านนอก“นายหญิง ยู่ลู่เกิงมีอะไรผิดปกติหรือเจ้าคะ?”ป๋ายซูเป็นคนรอบคอบ ดังนั้นนางจึงสังเกตเห็นความผิดปกติหลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ตอนนี้นางทำได้เพียงเดาเท่านั้นไม่นาน เสี่ยวซีสองสามคนอุ้มร่างใครบางคนเข้ามาทางนี้คนผู้นั้นน่าจะเมา ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้เสี่ยวซีแบกร่างมาทว่า หลังจากเข้าไปยังห้องฝั่งตรงข้าม พวกเขามิได้จุดไฟ แต่กลับแอบย่องออกมาเงียบ ๆคนผู้นั้นเป็นใคร? หลินเมิ้งหยานึกสงสัย ดังนั้นจึงพาป๋ายซูออกจากห้องไปประตูถูกลงกลอนจากทางด้านนอก ดึงกิ๊บติดผมออกมา ก่อนจะเริ่มสะเดาะกลอน“นายหญิง…..”“แกร๊ง”กลอนสมัยโบราณสะเดาะยากยิ่งนัก หลินเมิ้งหยาพยายามอยู่นานก็ไม่เป็นผล“นายหญิง…”“แกร๊ง อย่าเพิ่งส่งเสียง”ลองดูอีกหลายครั้ง เหตุใดจึงเปิดไม่ออก?หลินเมิ้งหยาเริ่มสบถในใจ นี่หนังสมัยโบราณล้วนหลอกลวงทั้งสิ้นอย่างนั้นหรือ?“นายหญิง…”“แกร๊ง! ถ้าถูกเจอเข้าจะทำอย่างไร?”หลินเมิ้งหยา
