ือแต่ผู้หญิงคนนี้กลับเลวทรามเสียยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน“เจ้า…”ใต้เท้าเยว่ที่โกรธจนแทบจะกระอักเลือดชี้นิ้วไปทางภรรยาที่ตนเองรู้สึกราวกับนางเป็นคนแปลกหน้าเมื่อก่อน เขาคิดเพียงแค่ว่านางเป็นคนละเอียดรอบคอบเท่านั้นแต่ตอนนี้เขาเห็นแล้วว่าอันที่จริงนางเป็นคนจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตตอนแรกเขาเชื่อว่าแม้นางจะไม่ใช่เหม่ยอี้ แต่นางยังคงรักและเอ็นดูลูกสาวทั้งสองแต่พอมาวันนี้ เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองคิดผิด“ฮูหยินเยว่พูดผิดแล้ว พี่เยว่ถิงหาได้ทำเรื่องอัปยศอดสูใด ๆ ไม่ ผิดกับนกนางแอ่นที่เข้ามาครองรังนกกางเขนบางคนที่ใจคอโหดเหี้ยมอำมหิต”หลินเมิ้งหยาก้าวขึ้นมาด้านหน้า ใบหน้างดงามเผยให้เห็นสีหน้าของความเย็นชาดุจหิมะซูเหม่ยหยุนมิเกรงกลัวผู้ใด แต่นางกลับรู้สึกหวั่นเกรงเมื่ออยู่ต่อหน้าหลินเมิ้งหยานางสีหน้าเปลี่ยนไป ก่อนเอ่ยตอบ“ข้าไม่เข้าใจคำพูดของพระชายาเลยแม้แต่น้อย หวังว่าพระชายาจะไม่ปรักปรำคนดี”หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็น เมินเฉยหญิงใจหยาบคนนั้นแม้ห้องไว้อาลัยจะไม่ใหญ่ แต่ก็ตกแต่งได้อย่างครบถ้วนโลกศพสีดำมะเมื่อมทำให้นางคะนึงหาพี่เยว่ถิงแม้จะตายไปแล้ว แต่กลับต้องนอนเดียวดายปล่อยให้ซูเหม่ยหยุนด่าว่าสาดเสียเทเสียอยู่ที่นี่ พี่เยว่ถิงที่น่างสารของข้า หวังว่าท่านจะไม่ต้องเจอกับความทุกข์ทรมานในโลกหน้าหลินเมิ้งหยาหยิบธูปขึ้นมาหนึ่งดอก รนไฟ ก่อนจะปักลงบนกระถางธูปพลางส่งเสียงอ่อนโยน“พี่เยว่ถิง ข้าขอโทษ หย๋าเอ๋อร
