์มาช้าไป แต่ท่านโปรดวางใจ หย๋าเอ๋อร์จะส่งท่านเป็นครั้งสุดท้ายเอง อย่ากลัวไปเลย ต่อจากนี้ไปจะไม่มีใครทำร้ายท่านได้อีกแล้ว”ใต้เท้าเยว่ยืนอยู่ข้างป้ายวิญญาณของลูกสาวตนเองด้วยท่าทางหมดสภาพ หลังจากทนทุกข์ทรมานมาหลายวัน ความภาคภูมิใจในตัวเองพลันเหือดหายไปความโศกเศร้าและหดหู่ทำลายความภาคภูมิใจของเขาจนหมดสิ้นตอนนี้เขาไม่ใช่ขุนนางชั้นสูง แต่เป็นเพียงพ่อคนหนึ่งที่สูญเสียลูกสาวอันเป็นที่รัก“ท่านลุงเยว่ อย่าได้โศกเศร้าไปเลย”หลินเมิ้งหยาเข้าไปประคองร่างของใต้เท้าเยว่ด้วยตนเอง สายตาของเขาจับจ้องหลินเมิ้งหยา อยู่ ๆ ใต้เท้าเยว่ก็ร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กน้อยที่น่าสงสารเมื่อลองปะติดปะต่อเรื่องราว เขารู้ดีที่สุดว่าฮูหยินเยว่คนนี้มิใช่คนที่เขารักเขาร้องไห้ จิตใจสับสนวุ่นวาย“ร้องไห้อยู่ได้ ท่านพี่ ท่านเป็นถึงขุนนางชั้นสูง คุ้มแล้วหรือที่จะเสียน้ำตาให้กับเด็กอกตัญญูเพียงคนเดียว”ฮูหยินเยว่ส่งเสียงน่ารังเกียจ ทุกคำพูดของนางทิ่มแทงหัวใจของหลินเมิ้งหยาหลินเมิ้งหยากระซิบข้างหูของป๋ายซ่าว ก่อนจะได้เห็นสาวใช้ใบหน้างดงามเดินเข้าไปยืนตรงหน้าฮูหยินเยว่นางยกมือขึ้นด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะตบลงบนใบหน้าของฮูหยินใจร้าย“เพียะ” เสียงดังขึ้น ทุกคนตกตะลึง“หลินเมิ้งหยา เจ้ากล้าตบข้า”ฮูหยินเยว่ยกมือปิดหน้าตนเอง ถลึงตาโต จ้องมองหลินเมิ้งหยาด้วยความโกรธเกรี้ยว“หากเจ้ายังทำตัวเสียมารยาท ข้าจะสั่งให้คนตบต่อไป หากไม่เชื่อก็ลองดู”สีห
