อรอต้อนรับหลินเมิ้งหยา“ข้าน้อยหลินเล่ยขอต้อนรับพระชายา”ผู้อาวุโสหลินเล่ยเคยเป็นทหารในกองทัพ อีกทั้งยังเป็นคนซื่อตรงและเป็นลุงแท้ ๆ ของหลินมู่จือกอปรกับอายุที่มากกว่าผู้อื่นและสถานะที่สูงที่สุด ดังนั้นเขาจึงเป็นตัวแทนของบ้านสกุลหลินในการต้อนรับหลินเมิ้งหยา“ทุกท่านได้โปรดลุกขึ้นเถิด ล้วนเป็นญาติมิตรกันทั้งนั้น ไม่จำเป็นต้องมากพิธี”เสียงหวานเสมือนคนไร้เรี่ยวแรงดังขึ้นจากภายในรถม้า ก่อนที่แขนสีขาวราวหิมะจะแหวกผ้าสีฟ้าเข้มออกต่อมา สาวใช้หน้าตางดงามสี่คนเดินลงจากรถม้าแล้วยืนเรียงเป็นสองแถว“ไม่ได้เจอกันหลายปี มิรู้ว่าผู้อาวุโสทั้งสามยังสบายดีหรือไม่? ”ภายในรถม้า ไม่นานหญิงสาวหน้าตางดงามคนหนึ่งเดินลงมาใบหน้าเรียวเล็กโดดเด่นงดงาม แม้สีหน้าจะขาวซีด แต่มิได้ทำให้ความสง่างามลดลงไปเลยสาวใช้พยุงร่างหลินเมิ้งหยาลงจากรถม้า“ทุกคนสบายดีพ่ะย่ะค่ะ ทำให้พระชายาต้องเป็นกังวลแล้ว เชิญด้านในเถิด”หลินเล่ยเอ่ยด้วยความเกรงใจ ก่อนจะพาพวกหลินเมิ้งหยาเข้าไป ปกติแล้วไม่ค่อยมีใครมาเยี่ยมที่นี่นักแต่มักมีคนมาทำความสะอาด ดังนั้น แม้บ้านหลังนี้จะเก่า แต่ยังคงสมบูรณ์ดีพวกเขาเดินผ่านสวนดอกไม้เข้ามา จนกระทั่งมาถึงห้องโถงบรรพชนขณะนี้ไร้ซึ่งคนนอก หลินเมิ้งหยาจึงโค้งคำนับผู้อาวุโสทั้งสามตามกฎระเบียบ“หลานหลินเมิ้งหยาขอคำนับบรรพบุรุษและผู้อาวุโสทั้งสาม”หลินเมิ้งหยาก้มตัวลง ความพึงพอใจถูกวาดลงบนดวงตาของผู้อาวุโสทั้งสามมิใช่ว
