ำได้ขึ้นใจ เพียงแค่…เรื่องนี้กับเรื่องนั้นมันคนละเรื่องกัน มิอาจเอามาปะปนกันได้ไม่”หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นจากเก้าอี้ แค่นยิ้มเย็นชา สายตาจ้องมองพวกเขาเหล่านั้น“หลังจากที่แม่ข้าตาย ข้าพบสมุดบัญชีเล่มหนึ่งในห้องของท่านแม่ ตอนนั้นข้ายังเด็ก ไม่รู้ว่าตัวเลขเหล่านั้นคืออะไร น่าเสียดาย ข้ายังคงจดจำมันได้ พอโตขึ้นมาจึงได้รู้ว่าสมุดเล่มนั้นเขียนอะไรเอาไว้”เพียงได้ยินคำว่าสมุดบัญชี ผู้อาวุโสทั้งสามก็เริ่มตื่นตระหนกแม่ของหลินเมิ้งหยาเป็นคนฉลาดเฉลียวแน่นอนว่านางเป็นคนควบคุมดูแลบ้านสกุลหลินแม้แต่ทรัพย์สินของพวกเขาทั้งสามก็เป็นทรัพย์สินส่วนรวม แม่ของหลินเมิ้งหยารู้ดีที่สุด“ที่ร้านผ้าไหมถนนตะวันตก วันที่ยี่สิบแปดเดือนธันวาคม เงินในสมุดบัญชีส่วนรวมถูกเบิกไปสามร้อยยี่สิบตำลึงเพื่อซ่อมแซมบ้าน ที่ยุ้งข้าวถนนต้าเหลียง วันที่สามสิบเดือนพฤษภาคม มีการขอเบิกเงินสนับสนุนผู้ประสบภัยจำนวนห้าร้อยยี่สิบ…”“หยุด ทั้งหมดล้วนเป็นข้อมูลเก่า แม้จะเปิดออกมาดูก็มิอาจหาหลักฐานได้”หลินฉงรีบร้องห้าม สีหน้าเย็นชา“ถูกต้อง พวกเราไม่อาจหาหลักฐานจากข้อมูลในสมุดบัญชีเก่าได้ อีกทั้งคงมิเคยมีใครไม่เคยทำความผิด แต่ว่า…ชีวิตคนเราไม่แน่นอน ใครจะรับประกันได้ว่าความลับจะไม่รั่วไหล ข้าคิดว่าคงไม่มีใครอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างแน่นอน ใช่หรือไม่?”คำขู่ของหลินเมิ้งหยาทำให้สีหน้าของคนทั้งสามเปลี่ยนไปจนยากจะคาดเดาแต่เมื่อพวกเขาได้เห็นท่าทา
