งแรกที่หัวใจของเขารู้สึกเสมือนถูกกรีด“เจ้าเด็กน้อย ต่อจากนี้ไปห้ามทำให้ข้าตกใจแบบนั้นอีก เข้าใจหรือไม่? ”ส่งเสียงอ่อนโยน มิได้มีท่าทางเหลาะแหละเหมือนแต่ก่อน แต่มันกลับเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดูหยดน้ำตารินไหลลงมาจากหางตาของหลินเมิ้งหยานางลืมตาขึ้น ดวงตาคู่สวยหม่นหมอง หยดน้ำตาพรั่งพรูออกมามากมาย ชิงหูรู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกิน“พี่เยว่ถิง…”ชิงหูโอบกอดหลินเมิ้งหยา ส่งมอบความเข้มแข็งและอ่อนโยนผ่านทางอ้อมกอด ก่อนจะส่งเสียงแผ่วเบาเพื่อปลอบโยน“เด็กดี ไม่ร้องแล้วนะ ข้าสัญญากับเจ้า ขอเพียงเจ้าต้องการ ไม่ว่าใครหน้าไหน ข้าก็จะฆ่าให้หมดดีหรือไม่? ”เป็นนักฆ่ามานานหลายปี ไม่ว่าจะเอ่ยอะไรออกมาก็ล้วนเกี่ยวข้องกับการนองเลือดหลินเมิ้งหยากลับร้องไห้ประหนึ่งเจ้าแม่น้ำตา มือเล็กจับเสื้อของเขาแน่นไม่ยอมปล่อย“เจ้าเด็กน้อย น้ำตาเจ้าลวกตัวข้าหมดแล้ว”“สมน้ำหน้า”ชิงหูหยักยิ้มแปลกประหลาด ทว่าไม่ดันตัวนางออกไป ซ้ำยังกอดนางแน่นมากกว่าเดิมร้องไห้อยู่พักใหญ่กว่าหลินเมิ้งหยาจะปรับอารมณ์ได้และกลับมาสงบนิ่งดังเดิมนอนหลับอีกทั้งวัน เมื่อถึงเวลาค่ำ จิตใจของนางดีขึ้นเล็กน้อย แม้จะยังตกอยู่ในอาการโศกเศร้าก็ตามเรื่องของสกุลเยว่เปรียบเสมือนเข็มอาบยาพิษที่กำลังทิ่มแทงคนในตำหนักหลิวซินทุกคนระมัดระวังเป็นอย่างมากในการพูดถึงเรื่องนี้ เพื่อป้องกันมิให้หลินเมิ้งหยากลับมาเสียใจอีกกินโจ๊กที่ป๋ายจีทำเองกับมือ ในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็กลับมา
