หยาจะไม่จากพวกนางไปไหนบรรยากาศคึกคักเหมือนช่วงวันตรุษจีน ในที่สุดเมฆครึ้มที่ลอยเหนือตำหนักหลิวซินก็สลายหายไป“เจ้าเด็กน้อย ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องฟื้น”มีชีวิตอยู่มานานหลายปี เขาไม่เคยรู้สึกขอบคุณเทพเจ้าด้วยความจริงใจเหมือนอย่างครั้งนี้มาก่อนโชคดีที่เขายังเหลือเวลาอีกสามปีในการคุ้มครองดูแลหลินเมิ้งหยาเขาเงยหน้า ได้เห็นสาวใช้ทั้งสี่ที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนเดินโซเซไปทางเตียงของหลินเมิ้งหยาก่อนจะล้มลงมุมปากหยักยิ้มเล็กน้อยพวกนางเปรียบเสมือนหัวใจของหลินเมิ้งหยาเขาอุ้มร่างพวกนางกลับไปวางไว้ที่ห้องนอนของแต่ละคน ก่อนจะพาหลินจงอวี้ที่ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงกลับไปยังเรือนหลังเล็กของเขาห้องนอนจึงเงียบสงบลง นอกจากหลินเมิ้งหยาที่กำลังหลับใหลแล้ว ก็ยังมีชิงหูที่อยู่เป็นเพื่อน“ดีจริง ๆ เด็กพวกนั้นเอะอะโวยวายน่ารำคาญ เจ้าเด็กน้อย ในที่สุดพวกเราสองคนก็ได้มีโอกาสอยู่กันตามลำพังเสียที”หยิบผ้าที่ยังอุ่นอยู่ขึ้น ก่อนจะเช็ดลงบนใบหน้าของหลินเมิ้งหยาอย่างเบามือ“เจ้าเด็กน้อย ข้ารู้ว่าเจ้าได้ยินเสียงของข้า ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังเจ็บปวด คุณหนูเยว่ถิงต้องตายอย่างทรมาน แต่เจ้าจะทำร้ายตัวเองเช่นนี้ไม่ได้”เขาเป็นคนไร้ความรู้สึก หลังจากที่เขาได้เห็นนรกที่แท้จริงบนโลกใบนี้ เขาไม่เคยใส่ใจต่อความทรมานของผู้อื่นอีกเลยส่วนการตายของเยว่ถิง เขาเพียงแต่รู้สึกเสียดายเท่านั้นทว่า เมื่อเขาได้เห็นนางกระอักออกมาเป็นเลือด นับเป็นครั้
