ออกแรงดีดหน้าผากหลินเมิ้งหยาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าชิงหูกำลังโกรธหรือกำลังอารมณ์ดีอยู่กันแน่
“เจ้าเด็กน้อย เอะอะก็บอกให้ข้าตาย ถ้าข้าจะตายจริงๆ ก็ขอตายข้างกายเจ้า ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะสนใจหรือไม่”แม้จะส่งเสียงขู่ ทว่าสายตาของชิงหูกลับเผยให้เห็นความขุ่นมัวเล็กน้อยเวลาเพียงสามปี ไม่มีใครสามารถแก้ยาพิษในตัวเขาได้ฉะนั้น เขาจึงเหลือเวลาในการมีชีวิตอยู่อีกเพียงสามปีเท่านั้นแต่…นั่นมันก็มากเพียงพอแล้ว“ได้เลย พอถึงเวลานั้นข้าจะขุดหลุมแล้วโยนเจ้าลงไปเอง จากนั้นข้าจะโยนสัตว์ร้ายเข้าไปแทะใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ของเจ้า”หลินเมิ้งหยากุมศีรษะ เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ดีดเจ็บชะมัด“จริงสิ ข้ารู้เรื่องของเจ้าเด็กที่เจ้าเก็บมาเลี้ยงนั่นด้วย อยากฟังหรือไม่?”หลินจงอวี้? หลินเมิ้งหยายอมรับ นางรู้สึกสงสัยอยู่เหมือนกันแต่ว่า…นางส่ายหน้า หากยังไม่ได้รับอนุญาตจากเสี่ยวอวี้ นางก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา“จริงสิ ตอนพวกเราออกมา เสี่ยวอวี้เองก็มาด้วยนี่นา เขาไปไหนแล้วเล่า? ”หลินเมิ้งหยาเพิ่งนึกได้ว่าคนหายไปหนึ่งคนนางก้มหน้าลง ด่าว่าตัวเองที่ไม่สนใจเขาให้ดี“นายน้อยบอกว่ามีเรื่องให้ต้องจัดการ ดังนั้นจึงกลับไปก่อนเจ้าค่ะ นายหญิงลืมแล้วหรือเจ้าคะ?”ป๋ายซูตอบ สาวใช้อีกสามคนมองหน้าหลินเมิ้งหยา ดวงตาฉงนเฮ้อ รู้สึกว่านับตั้งแต่วันที่นายหญิงทะเลาะกับท่านอ๋อง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ความจำของนายหญิงเหมือนจะยิ่งแย่ลง“อ๋อ ข้าลืมจร
