ิงๆ ด้วย ตอนนี้เวลาไม่คอยท่าแล้ว พวกเรากลับกันเถิด”ฝนยังตกปรอยๆ ทว่าสีของท้องฟ้ากลับมืดสนิทแล้วชิงหูสั่งให้คนนำรถม้าคันเล็กมา เพื่อพาหญิงสาวทั้งห้ากลับจวนคิดไม่ถึงเลยว่า เพียงก้าวเท้าออกมาที่หน้าประตูร้านฝูหรงโหลว จะมีคนขี่ม้าฝ่าฝนผ่านมา“พี่หญิง! พี่หญิงยังอยู่ที่นี่หรือไม่?”หนุ่มน้อยส่งเสียงร้อนรน กระโดดลงจากหลังม้าหลินเมิ้งหยาแหวกผ้าม่านรถม้า ก่อนจะได้เห็นร่างเปียกโชกของหลินจงอวี้“ข้าอยู่นี่ เสี่ยวอวี้ เป็นอะไรไป?”สีหน้าของหนุ่มน้อยแสดงให้เห็นถึงความกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด เขาร้องโหวกเหวกโวยวายเสียงดัง“พวกพี่เยว่ถิงถูกพาตัวไปแล้ว ท่านไม่อยู่จวน ท่านอ๋องเองก็ไม่อยู่ ไม่รู้ว่าพวกเขาไปพูดอะไรกับพระสนมเต๋อเฟย ก่อนจะบังคับขู่เข็ญพาพี่เยว่ถิงไป”คำพูดของหลินจงอวี้ทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกชาวาบไปถึงกระดูกเป็นไปได้อย่างไร? เหตุใดจึงมีคนบังคับพาตัวพี่เยว่ถิงไป?“ใครพาพี่เยว่ถิงไป? พวกเขาไปที่ไหน? เจ้ารู้หรือไม่? ”สีหน้าของหลินจงอวี้ไม่น่ามอง เขาพยักหน้าลง ก่อนจะเอ่ยตอบ“ฮูหยินเยว่ขอรับ นางบอกว่าจะส่งพี่เยว่ถิงไปอยู่นอกเมือง คุณหนูรองไม่ยอมจึงตามไปด้วย ตอนนี้ใกล้จะเดินทางถึงแถบชนบทแล้ว”อะไรนะ? หลินเมิ้งหยาโกรธเกรี้ยว นางกล้าบุกรุกบ้านคนอื่นแล้วกระทำการอุกอาจเช่นนี้เชียวหรือทำร้ายพี่สาวแท้ๆ ของตนเองยังมิพอ แต่นี่ยังคิดทำร้ายพี่เยว่ถิงอีก“พวกเราเองก็ไปกันเถิด เสี่ยวอวี้ เจ้านำทางไปเดี๋ยวนี้”ตอ
