นนี้นางไม่สนแม้กระทั่งสายฝนที่กำลังโปรยปรายหลินจงอวี้ขี่ม้านำทาง ชิงหูขับรถม้าพาพวกหลินเมิ้งหยาไปยังแถบชนบทได้โปรด…อย่าได้เกิดเรื่องอันใดเลยระหว่างทาง คนที่หลินจงอวี้ส่งไปสะกดรอยตามกลับมาแจ้งข่าวเป็นระยะๆสกุลเยว่ยังมีบ้านแถบชนบทอีกหนึ่งหลัง แต่คนคนนั้นกลับเอ่ยว่ารถม้าที่พี่เยว่ถิงและเยว่ฉีนั่งไปจอดลงที่บ้านแถบชนบทหลังนั้นแล้วกลับออกไปเพียงลำพังดูเหมือนจะอยากทิ้งพวกนางเอาไว้ที่นั่นอย่างนั้นสินะความกังวลก่อตัวในหัวใจของหลินเมิ้งหยามากขึ้นเรื่อย ๆรถม้าแล่นไปถึงบ้านแถบชนบทของสกุลเยว่อย่างรวดเร็วประตูใหญ่ปิดสนิท หลินเมิ้งหยาไม่สนใจอะไรมาก สั่งให้คนพังประตูเข้าไปหลินจงอวี้กับชิงหูสบตากัน ยกขาขึ้นแล้วถีบประตูบานนั้นภายในบ้านหลังนั้นไร้ซึ่งผู้คน“ท่านพี่! ท่านพี่! ท่านแม่ปล่อยข้า! ข้าจะไปช่วยท่านพี่ ข้าจะไปช่วยท่านพี่! ”อยู่ ๆ เสียงร้องของเยว่ฉีพลันดังขึ้นจากภายในหลินเมิ้งหยาสาวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว แต่กลับได้ยินเสียงตบหนึ่งฉาด“ไร้สาระ! นังเด็กหน้าไม่อายคนนั้นมิได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้าอีกต่อไปแล้ว นางมิอาจนำพาชื่อเสียงมาสู่วงศ์ตระกูลของเรา หรือเจ้าเองก็อยากถูกทำลายเช่นนาง? ”เสียงเย็นชา ไร้ซึ่งเยื่อใยความรังเกียจแฝงอยู่ในน้ำเสียง แม้แต่หลินเมิ้งหยายังฟังออกได้อย่างชัดเจน“ไม่! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพี่หญิงจะเป็นฝ่ายยั่วยวนองค์ชายรองก่อน ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพี่หนานเซิงจะเขียนจดหมายตัดความสัมพันธ์เช่
