ิท หลินเมิ้งหยาไม่สนใจอะไรมาก สั่งให้คนพังประตูเข้าไปหลินจงอวี้กับชิงหูสบตากัน ยกขาขึ้นแล้วถีบประตูบานนั้นภายในบ้านหลังนั้นไร้ซึ่งผู้คน“ท่านพี่! ท่านพี่! ท่านแม่ปล่อยข้า! ข้าจะไปช่วยท่านพี่ ข้าจะไปช่วยท่านพี่! ”อยู่ ๆ เสียงร้องของเยว่ฉีพลันดังขึ้นจากภายในหลินเมิ้งหยาสาวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว แต่กลับได้ยินเสียงตบหนึ่งฉาด“ไร้สาระ! นังเด็กหน้าไม่อายคนนั้นมิได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้าอีกต่อไปแล้ว นางมิอาจนำพาชื่อเสียงมาสู่วงศ์ตระกูลของเรา หรือเจ้าเองก็อยากถูกทำลายเช่นนาง? ”เสียงเย็นชา ไร้ซึ่งเยื่อใยความรังเกียจแฝงอยู่ในน้ำเสียง แม้แต่หลินเมิ้งหยายังฟังออกได้อย่างชัดเจน“ไม่! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพี่หญิงจะเป็นฝ่ายยั่วยวนองค์ชายรองก่อน ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพี่หนานเซิงจะเขียนจดหมายตัดความสัมพันธ์เช่นนั้นมาให้ ท่านแม่ ขอร้อง ได้โปรดปล่อยข้าไป หากช้าอีกเพียงนิดเดียว ชีวิตของพี่หญิงคงจบสิ้น”หลินเมิ้งหยาใช้เท้าถีบประตูห้องเข้าไปภายใน เยว่ฉียังคงส่งเสียงร้องไห้ไม่หยุด นางคุกเข่าอยู่บนพื้นเพื่อขอร้องฮูหยินเยว่ใบหน้านวลเผยให้เห็นรอยแดงจากฝ่ามือทว่าดวงตาที่ยังคงมีหยาดน้ำตาไหลออกมากลับแสดงความมุ่งมั่นขณะจ้องหน้าหญิงวัยกลางคนผู้โหดเหี้ยมตรงหน้า“นังเด็กไม่รักดี! ”ใบหน้าหยิ่งยโส ง้างมือขึ้นเพราะคิดจะตบเยว่ฉีอีกครั้งแต่กลับถูกฝ่ามือเย็นยะเยือกจับข้อมือเอาไว้เสียก่อน“ฮูหยินเยว่ ก่อนจะสั่งสอนลูก จงดูให้ดีก่อนว่าใช
